گُـلِ نـازنینـم ،  ای اکبـر جـوانـم          غم و دردِ هجران ، آتش زده به جانم

***************

علی ای جـوانـم ، امّیـد و آرزویـم          کجایی که چون گل رخسار تو به بویم

پس از تو روان شد ، موجِ بـلا به سویم          تو رفتی ز پیشـم ، ای رودِ مهربانـم

***************

چو گشتی روانه از خیمه­ گـه به میدان          روان شد ز چشمم،خونابه همچو باران

از این غصّه گشتم نالان و نوحه­ گویان          نشینم به راهـت با چشم خون فشانم

***************

خدایـا تو دانـی تـابِ غمـش ندارم          تو دانی به خیمـه بهرش در انتظارم

تو دانی به هجرش در قید غم دچارم          مَـهِ آلِ طاهـا ، ای سـروِ گُل­سِتـانم

***************

خدایـا گواهـی این نـور دیـدۀ تـر          به  عالَـم  نشانی می­باشد  از  پیامبـر

نمـا بـار دیگـر ، دیــدار او میسّـر          روان شد  ز  داغش  بر آسمان فغانـم

***************

چرا  ای جوانـم مِهرت ز  من بریدی          به وقت غریبی  دامن ز من کشیدی

از این دردِ جانسوز قدِّ مرا خمیـدی          شرارِ غمت  زد  آتـش بـه آشیانـم

***************

چو دیدم به خاک و خون خفته پیکر تو          شـده پاره ­پـاره جسـمِ مطهّـرِ تـو

ندانی چـه آمـد بـر حـالِ مـادرِ تو          سیه شد سراسر دنیا به دیده ­گـانـم

***************

خدایـا بـه آهِ ، لیـلای زار  و نـالان          به فرما نگاهـی ،  بر ما ز  راهِ احسان

به قلبی پرآذر، شد صالحـه نواخوان          زنم سینه و سر، زین غصّه نوحه­ خوانم

***************