شعری ناب و خواندنی به نام مهاجرت سروده شاعر محلی سرا محمدعلی صالحه شوشتری

 

      یَه شو مُ ديدُم خووي كه موندُم بيد اَزِش مات          ديدُم كه يِه دالووي نِشِسَّسْ دَمِ سَعبات

      جنبِ يِه خونِه دَرْچووي چارِش به سَرِش بيد               لِفْ مـارِ جَـوُون مُرده اَ دل هر دَمِ ناليد

      تيك­بندي سَرِ تيكِ او بيد محكم و بَسَه          ري مَخْبولي داشت بيد ولي بيد خيلي شكسَه

      بِسُّـم سَـرُمه زي كه گُذردُم اَ وَرِش رَم                 تا ديدْ مُنِه يَه دَحفِه ديدُم ريشِه گِروف وَم

      وختي كه بُووِسُّم اَ وَرِش چَن قَدَمي دير                   بُنگُم زِ يِه طوري كه بُووِسُّم مُ زِمين­گير

      وَرگشتُم و گفتُم به او كه نومِ مُ بُردي ؟          يا داشتي يِه دَرواسي ، ايطور بُنگِ مُ كُردي ؟

      اَ گوشة چارِش يِه كُتي سِيل به ري­يُم كُرد        خوب قَردي گِريوِس ، اُوسُون نومُمْ به زَبُون بُرد

      گُف صالحه حق داري مُنِه تَم نَه شِناسي               اويي اَ  وَرُم رَد بُووي و پيشْ مُ نَه واسي

      تَم مَرگُووي بُرديِّه اَ يادِت كه كي­يُم مُن          خوب مِنجي تيامْ سِيل كُن و سِيل كُن به ري­يُم تُن

      تا گـردشِ ايّـامِ بيني سرْ مُ  چه بُـردَه                       تا بينـي به اَحـوالِ زُغالُـم  چه اُووُردَه

      تا ريشِه ديدُم پُر  اَ تِرَكْ يَه­پِـرِه مُوندُم                    مينْ هر تركِ ري او چه دَردو كه نَخوندُم

      گُف رودِ شِرينُم، بين فلك كُردِه چه پيرُم                سِيلُم كه كُني هيبْ گُووي الانِ كه ميرُم

      رودُم بين كه اُفتامِه  به  يَه گوشِه كِنارَه                   يِه طُّوري كه بَچَم مُنِه هم جا نَمي­يـارَه

      پِيْ اِغـذِه كه دارُم كُووَك و دخترِ رعنا                 بين هيشكُون سراغُم نَمي­يا  ، موندومِه تینا

      سِيلْ كُن بين چطور مينْ تَشِ تِينوهي به سُوزُم    

      فرقي ديگِه سيمْ نَمكُنه ، چه شُّو وُ چه روزُم

      دارُم ايسونْ دَرواسي اَزِت ، تا مُنِه هيسي          سرْ بيكَسي­يُم  ، اویی روی شعري نويسي

      شعري مُ  مُخُم تا همه جا رِي هونِه خوني          بَچُونُومِه پِيْ­يِش ،  هَمَنَه پيشْ مُ كَشُوني

      دونُم كه تو هم چِبْ كَشي و هِي جِري اَزشون          وا مَطلعِ شعرِت بُووِه  امّا به ئي مَضمون

      اِي شوشتريوني كه اَ مينْ شهر همه جِسّيت          رَفتيت مينِ تِهرون و كرج كُلْتون نِشسیت

      وندیت همه حوشانِه حراج ، كُلّه فُرُخْتيت           لِك شهرِ خُتُونه همه هِشتيت و گُرُخْتيت

      دونُم كه ايسون دِلْتون سي شهر پِلتي بُووِسَّه           وايِه كُتي ديدنْ او  به دلْ كُلْتون  نِشِسَّه

      دونُم كه اگر مِنجي كرج يا كه به هر جو           باغا و بُهار شوشترِه مينْ خوب بيني هر شو

      دونُم كه ايسون چِغذِه به دل آرزو داري          تا جَنبِ يِـه  بُقلِـه  نِشيني  زيرِ كُناري

      دونُم كه اگر شِمرُوني يا تجريش و قُلهَك          سي بَند و شِنُووِش به زَنَه دِلتون ايسون لَك

 

      دونُم كه تو  اَيْ  لندني  يا شهـرِ تورنتو       سي ديدنِ طوفابْ زَنِه دِلْتون لِـفِ بَمْبو

      دونُم كه ايسون بالِ زَنَه دِلْتون سي شوشتر       تا اويي نشيني قَـدَري  سَرْ  پُـلِ گَرگَر

      رودُم هَني دير نيسي، بي­يِت مينْ دل و جونُم        بينيت كه چطوري سي شما دلْ نِگَرونُم

      آخر اَچِه پِي­يُـم به كُنيت اِغذِه جُدويي        چِغذَر فِرينُم دِلْمِه ، گُمِش يَه رُو ميويي

      پِي بُرديت و دونيت كه چه اُفتادِه بُووِسُّم        دونيت به زمينْ گَرمْ مُ اَ تِينوهي زِهِسُّم

      دونيت كه اَ ديريتون به سر مُن چه رسيدَه        پِي بُرديـه شَهرِت اَ غريبي چه كشيدَه

      دونيت كه هَمِه عُمرُمِه وَندُم مُ به پاتون        كورِن دو تي­يَم، بَس گِريوِسُّم به دُماتون

      دونيت كه بيدُم مركزِ خوزسُّون يِه روزي        اُوازة مُن پَهنْ بيدِه مين ايرون يِه روزي

      دونيت كه به باد رفته هَمِـه دار و ندارُم        دونيت كه به خوزِسُّون ايسون بي­كس و كارُم

      دونيت كه نَمُونده ديگه وَم تاب و تَووني       دونيت كه بووِسَّـه كَمَـرُم  مثلِ كَموني

      رودُم بُخُـدا رسمِ  وفـاداري  هِـ نيسي        حُبُّ الوَطن و  شيوة دلـداري هِـ نيسي

      وَرْسيت و بي­يِت مارتوونِه بينيت چه غريبَه        بِسَّسْ سَرِ جا بي­كس و  بي يار و طبيبَه

      وَرْسيت و بي­يِت دَسْمِه گِريت تا كُتي وَرْسُم        تا  دردِ دلِ سُختَمِه  قَردي سي شما گُم

      تا كِي اَ ئي و او  مُ گِرُم هر رُو سُراغتُون        تا كِي دلِ مُ وا گِـرِه گُرْ هر رو اَ داغتون

      تا كِي لِفِ يعقوب  به سَرِ رَهتون نشينُم        تا اوت اَ سفر بَـلْ يِـه كُتي ريتونِه بينُم

      دونُم كه بووسّيت همه دكتر وُ  مهندس        امّا اَچِه رودم سي مُ تِينا به گريت جِسّ

      رفتيت و وِلاتانِـه هَمِـه كُرديتِـه آبـاد        امّا شده كه روزي اَ شوشترْتون كُنيت ياد

      روزي اومَدَه يِكْتُون كُنَه فكري به حالُم         پِيْ­يُم  بُووِه هَمنالِه سي  ئي بَختِ زغالُم

      روزي اُومَدَه ، يِكْتُون يِه چي آ ، سي مُ آرَه        دَستگو سيتي­اِسكَن  هَني مين شَهرْتون ندارَه

      كونْتُون اَ شما مُجتمِعي يَه رُو  بَنا كُرد ؟        كونْتُـو اُومَد و دردِ مريضونِه  دوا كُرد ؟

      دلْ كونْتون سي شهر سُخت و اَزِش جِسّه فِرِشكي؟  

     كونتو زدِه مين  شهرْ  مطبِ دندون پزشكي؟

      هر كس كه سي قلبِش يِه كُتي دل نگرونَه        وا گُم ئي هِنَه وا رَوَه فاتحه خوشِه خونَه

      چِغـذَر اَ ئي درد وا  مُ كَشُم ناله و فرياد        هِي بينُم و هِي سُوزُهُم و  هِي مُ زنُم داد

      مينْ شهـر بخـدا دكترِ قلب و كليِه ني        يِه دكتـرِ ماهـر تيَـه و گوش و ريِه  ني

      هر كس كه تي­يَش سُرخِه وُ يا گي­بُونَكي بِس        لِف تَق­زَنَكي بيني سي اهواز  او هِنا جِس

      اَيْ پو كسي اِشكَس و ديدي يا  كُتي كوهَه        مثلِ خودِ  اَمبارته او سرْ جوْ خوشِه رُمهَه

 

      بَس هِيبْ گـووه اَلانِه كه جونِ مُ زَنِه در        چون ني متخصّص خوبي وُلاّ مينِ شوشتر

      صد شكرِ خدا  هَمَّتون هيسيت متخصّص        امّا بين عزيزونتون  همه عاتـل و ناقص

      آخِر نه هِنُون ، هَمَّشون قومـونِ خُتونِن        همسايه و همبـازي و خيشـونِ خُتونِن

      وا چِغذِه غريبونْ سي مريضونمُو كُنِن ناز        وا چِغذِه رَوِن هِي سي ويزيتي مينِ اهواز

      چِغذَر مينِ جَعدَش مُ دُهام نول و كرايه        امّـا يكيتـون روزي ديـارِ مُ  نـه آيَـه

      سَرْ وَختِ مُ يَه روز نمي­يا  تا بينِه حالُم        تا بينه اَ بختُم مُ چطور  هر رو  به نالُـم

      آخر نه شما هم اَ ئي خاك و اَ ئي اُوْويت       علّت چيه كه رَفتيت و پيشم نَمي­يوييت

      علّت چيه ؟  تا چاره كنيم دردِ ئي كارَه        رَفتنْ بـه وِلاتـا بخـدا سـودي نـداره

      اَي پشتِ هَمِه داشت و اَ پيشُم نَه مِرَفتيت        دنيانِـه خدا دونـه كه الان  به گِرُفتيت

      هر چند كه اَ دَستون دلِ مُ لِفْ قُچي خينَه        راضي نبيدُم گَرتِ گُلـي سَرتون نشينَه

      راضي نبيدُم تا نِشينَـه خاري به پاتُون        يا اينكه كسي حرفي زَنَه روزي دُماتون

      زيرْ دَرگهِ حق چِغذِه مُ  كُردُم ئي دُعانَه        تا يَه رُو بينُم شهرت و پيشرفتِ شمانَه

      هر جا كه مَخيت رِيت خو رَويت ، جويِ حَرَج ني        پيشرفتِتون رفتنْ مينِ تهرون و كرج ني

      پيشرفت هِنِه كه شهرِ خُتونه كُنيت آباد        هر جا به سرافرازي اَ شوشترتون كُنيت ياد

      رودُم بخدا دردِ فِـراق سَرسَـري نيسي        هر كس كه نَبو فكر ئي شهر، شوشتري نيسي

      اِي صالحه پو شهرْ ديدُمه جوش و خروشت        مَمْ وا  هِنِـه گُم  تا بـووِه اُويزة گُوشِت

      مينِ رگِ هر شوشتري ، تا خينْ به زنه جوش         هيهات كه شوشترشه كُنه روزي فراموش