داغ تینوهی - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )
شعر زیبای داغ تینوهی سروده شاعر محلی سرای شوشتر محمدعلی صالحه
مردُم گُلييُـم گشته اَ دنيا ديگـه خِرتـاس قلب و جيگر و ليقلووام گشتنه پاس پاس
اَ گَّـردشِ گـردونِ فلك سر مُ بُـووِس تاس چي قوسِ كموني كَمَـرُم نَمبُو ديگه راس
غربت ، اوسون مين حوشِ خودت ،دردي گِرونـَه داغِ غـمِ تيـنـوهـي اَزُم بُـردِه تَـوُونـَه
************
دنيا به زمين كُفت و نه ورداشت نه بِناشتُم هركس به طريقي لِفِ عَس وَنده كِلاشتُم
بُردن اَ وَرُم هـر چي كه مين جُلّه مُ داشتُم دِروُردِن اَ ريشـه اُ نُهـالُ كه مُ كـاشتُم
روزُم لِفِ شووَه ، بسـي دِلخينـي كشيدُم مُردُم وُ اَ بـچـونِ خودُم خيـري نديدُم
************
آخِـر به كـي وا داد و شكـايتمِـه رَسونُم اِنشويِ سيه روزيـمِـه وا پيشِ كي خونُم
بس نـالـه كُنُم مَي بِبُـو خالي دل و جونُم بَـچـونِ مُ دنيـانِـه گِرُفتِن هِـنِـه دونُم
فائيده چه دارَه ايسون دارُم وَشُون دَرواس آخِـر اَ كي ناليم هِـ از ماست كـه برماس
************
داستـانِ مُ لَمليـزِ غـم و شيـب و فـرازَه هـر گوشـة او پُـر اَ هـزار نكته وُ رازَه
سـرتـاسـرِ تفسيـرِ مُ پِي سوز و گُـدازَه قصّـة مُ وارَسَنـي نـي ، شرحـي درازَه
اَيْ مِيلِـتِـه تا رَه بَري وَمْ بيني چيُـم مُن تاريخُمِه رو خون كه اوسون فَحمي كيُم مُن
************
نـومِ مُـنِـه شوشتر نَصَـبُـم خيلي بلندَه دادُم نَـدونُـم گُم سي شما چِغذَر و چَندَه
تاريخ بِگُووَه سِنگُمِه هوشنگ اوسون وَندَه پِي دَسِ خـودِش گـوديِ بنيـادُمِـه كَندَه
هر جـا كُنـي وَمْ سيلْ ، بيني آثاري ديارَه ميراثي بـه خوزِسُّـون كسي لِف مُ ندارَه
************
صـد يـاد اَ او نـاتَـر و دورونِ شـرينِـش مُلكِ مُنِـه هيشكس نديدَه فِند و قرينِش
خوزِسُّون كه معروف بيدِه پِي خاك و زمينِش خوزِسُّـون چِـه انگشتري بيدُ و مُ نگينِش
دارالعُـرَفـا شُهـره مينِ ايـرون بيدُم مُن كرسيّ ِحكومـت مينِ خوزِسُّـون بيدُم مُن
************
نـاتَـر ميـنِ بازارِ مُ صد راسِه عَيون بيد هر راسِه اَ يَه حِرفه سَرِش نوم و نشون بيد
هر جا هنر و صنعت شوشتر به مَيون بيد چوقابَـفُون مِهردشتي يِشون وردِ زبُون بيد
اَ كيچه و اَّ هـر چپيلـه اَيْ بـه گذشتـي هيب خوندن اوسون جولهَرون دُرفيلي و دشتي
************
هر كيـزه گَـري پِـيِ او اُوواز شـريـنِـش مَرگفتـي كـه داودِ خـدا دادِه قرينِـش
سقّـا وُ نمـدمـال پِـيِ صـوتِ نِمِكيـنِـش اَلحق به رُبوهيدِن اَ هر كس دل و دينِش
هر رهگـذرَه در دُكُونـاشُـون به نُشُونـدِن نُه بَنـدِ فَتُـلاّنـَه اَ دل وَختـي بخونـدِن
************
كُل شهرِ تو اَيْ گَردي ايسون جولهَري نيسي دَيّاري اَ خَـرّاطـون و آهِنگَـري نيسي
مينْ راسِـه دِرِنگِشتِ چَكُشْ مِسگري نيسي اِحرام بَف و حلاّج و اَثـر دِلْـوَري نيسي
مينْ فكـرِ ئي كـارا ديگِـه اَمروزِه كسي ني هِي هم كه زَنـُم داد ببينُم دادرَسي ني
************
وَختـي كـه ميـا يـادِ مُ او فصـلِ بُهـارون وَختي به بووِس عيد و همه خرّم و خندون
تُخم اِشكَنَـك و بـادِ چـووي بـازيِ بَچون چـادر بِـزَديـم يـا به شِعيب يا به بيابون
الحق كه چه لطف و چه صفو داشت اوسون شوشتر
چه فصل بُهار و چه هَوو داشت اوسون شوشتر
************
اِيْ واي ديگِـه بازيِ عَسْ پِرتْ كُنَكـي ني غُمْ غُمْبَك و گِمبِـه بُـرَك و شِردَهَكي ني
اِش تي تي و لَمْ لَمْ شِكـري ، سَر بِنَكي ني اصلاً اَ او بَـچـونِ قديم مَرگـو يكـي ني
خيلـي ايـسـونـا دِلْشون هَني آرِزومَندَه تا يَـه رو بينِـن بـازيِ سَـلاّرسري كَنـدَه
************
افسوس كه دلپـاكـيِـه اَرزونـي فُرُختيـم قَـردِ هَمِ نِنّیم و اَ تَش همدیگه سُختیـم
دنيا اَ خُمون ، خِيليمون دَس تَنگيم و لُختيم سي همديگِه جون سَختيم و سي ديگرون مُُفتيم
قِصِه مُ مُخُم گُم سي شما اَيْ كه گِريت گوش تا زِنـدَم و زندِيت مَكُنيت شهـرِ فراموش
************
اِيْ شوشتريـون همّت مَردانَتُـون كا رفت پِ حُـبّ وطن دوسـيِ جانـانَتُون كا رفت
سازَنديهـي و عشقِ به كاشانَتُون كا رفت آزاديهـي و نـعـرة مستـانَتُـون كا رفت
شوشتر طَرَفِـت دَسِ نيـاز اَمـرو كشيده هيچ روزي ايطور شهرِمُون دلتنگي نديده
************
مصداقِ خرابـيّ مُـنَـه هـي اَ ئـي گفتـن شهـري بِـبُـو ويـرون اَمـا هم اَ نگفتـن
جُمهيت و كُنيت خاك و خُلانـَه اَ مُ رُفتَن وَرسيت اَ ئي خُوْ ،فصلِ بُهـارَه وُ شِكُفتَـن
هر جـا روی ای صالحه وا نالـه زنـي تُـن پو شهـر مُخُمِت بیشتر اَ هِن گاله زني تُـن
************
مختصري از زندگينامه هنری شاعر اهل بیت (ع) و محلي سراي شوشتر محمدعلي مهدی آبادی (صالحه)