شعر طنز شِرنی - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )
شعر طنز شِرنی سروده شاعر محلی سرای شوشتری محمدعلی صالحه
بينُـم ئي روزا ، بَنـعَـتي وَنْـهِـسّـه به دورون یَـه نومِ وَنِـن ، هـر رو سي يَـه كيچَـه وُ ميدون
هر روز بِـونِـن نومي جديد هِي سَـر بَچـون ساسان اُومَـدَه جو قُلـي و عـيـدي و شـعبـون
نومي جديـداً هـم اُومَـدَه ، اَي كـه تـو نـنّـي
نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
وا بينـي سي بعضـي ، ايسـونا رشوه حيـاتـَه خوردن قسم و آيـه سيشُـون نـقـل و نبـاتـَه
سي كسب ئي مال ، هركي بنـوعي به تراتـَه نـنُّـم كـه چطـور سيـلِ كُـنِـن روز مـمـاتـَه
كالَك ، بـووس اُرسـيُ و نوم قُـنـدُره ، ورنـي
نوم رشـونـَه هم نوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
اَمـروزه ديگَـه رشـوه لِـفِ شـِرني شِـريـنـه داد و ستـدش ، مَـرگووي كه ركنـي اَ ديـنـه
بعضی سی ئي كار هِي به بيني عَسبشون زينَه اَرواحِ بُـووَش خوب زده چنگ ،حبـل مـتيـنـه
قَـپ كَـنـدَن و نوم فضـولـي مَـي دم در ني ؟
نوم رشـونـَه هم نوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
كِي جامعه بيد اِغـذِه اُوسُون ، درهم و برهم ؟ كِي اِغذِه كُلَه شرعي به وَنْـدِن اوسون سَرهَم ؟
كِي دیدی اَ خونش گُرُوسَـه دختری هر دَم ؟ كِي رُشوِه گَـري اِغذِه رواج داشْ مينِ عالَـم ؟
هِـ عّـيـن حقيقـت هـيُ و حـرفُـم شِـرِ وِر ني
نوم رشـونـَه هـم نـوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
ناتر هـمـه هَـمـديگَـنـه وُلاّ ، به شنـاخـتِـن پُو ناموس و پُو دين ، همه جونشُونـه به باختن
بيچــاره و بدبخـتـه به نـوعي بـه نـواخـتِـن كِي ديدي سي ئي كسب حروم اِغذِه به تاخْتِن؟
بي ريخـتِ بلند ، نوم ديگَـش مَي كـه شِـور ني ؟
نوم رشـونـَه هـم نـوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
امّـا بسي دنيـاكِـه بُـووس ، امـروزه اِدبـيـر هر كس بـه زنـه سايـۀ همنـوعِ خـوشـه تيـر
بعضي بكُنـن پي ئي هِن اِشكَم خوشونـه سيـر نـنّـن بخـوره طايـرشـون يَـه رو به گلگيـر
ونـدِن به لُـغـُز، بَـحـتـيَـنَـه ، نومِشِـه فِـرني
نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
تـا كِـي ديگـه وا ، اِغــذِه رويـم راهِ خطانـَه تا چغـذِه خوريم رشـوَه و هِـي پيـل ربانـَه
كُرديـم مُتحـيّــر ، اَ ئـي كـارامـون خـدانـَه مَي خُوْ بيني سيت مينِ بهشت وَنْدِنِـه جانـَه
مَـي لوس دِقِـن ، نوم ديگَـش يعني لِـچـر ني ؟
نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
اَلحق ئي روزا ، رشوه گَـري كـرده چـه كولاك بعضـي كه بـه سويِن به ريا تيكشونه سرخاك
پي كارشـون ، بين داد همـه، رفتـه به افـلاك اصلاً مهـي مين دِلشـون ندارن اَ خدا ، بـاك
مَي معنـي آدم عصبـانـي ، ايـسـو جِــرْ ني ؟
نوم رُشـونـَه هم نـوم خـدا ، وَنـدِنـه شِـرنـي
نـنُّـم كي ئي طرحه ، اُومَـد و كـرده پيـادَه ؟ سـر رشـوَه ، عجب نـوم قشنگـي او نـهـادَه اَحسنـت بـه ئي فكـر و بـه ئي تصميم و ارادَه چـون ميـلِ هـِ اَمروز بـه دل خيلـي زيـادَه
مَي نوم چروك ، معني خـمُـونيـش كِـرور ني؟
نوم رشـونـَه هم نوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
يـه روز يكي گفتـي كه يـه كاري به تو دارُم ئي شرنـيِ گِـر ، تا سي تو گُـم مشكلِ كارُم
گفتُـم بـه او آخِـر به مـرض قنـد مُ دُچارُم گفتَي كه شفات مـيـن هِـنـه جُـون بـرارُم
هر چنـد سي تو ناقـابلَـه و دنـدون بـگِــر ني
نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
گـفتُـم بـه او ، هِـ كّار تـنـِه خونـِه خـرابَـه كه هَّـر رو بـه يَـه نـوع گِـري حق حسابَـه
هر چنـد كه بكـار بردن هِـن ، امـروزه بابَـه رو دِش به هُـو كه بَنديـر و تشنـِه ئي ثوابَـه
گفتَي كه چـِتـه ، هِي مُـنـِه پي حرفِ شِـپـِرني
نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
بس امروزه هر جـا كه روي شرنـي خورونـه! وا ريـم و بَريـم ، دس دعـا ، ميـره و زونـَه
تا حجّتِ حق آ بـه ظهـور ، مين ئي زمُـونـه شايد كه او سَر جاش ئي تـَشِ هّـار نشونـَه
كوش ورزشي ، يَـه نوم ديگَش مَي كه لِبـِر ني؟
نوم رشـونـَه هم نوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
اي (صالحـه) دونـم ايسونـا رشـوه حـراجَـه هرچند كه ئي پيل ، اَمرو به هر جويي رواجَه طعـمِ هِـ به زير دنـدون لِـفِ گوشتِ تُراجَـه يَـه پِر نَكُنه گول خوري ، تقديم كُني باجَـه
وا كاري كُنـي ، جو به جو وَش هِي خـتِـه پِرني
نوم رشـونـَه هم نوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي
مختصري از زندگينامه هنری شاعر اهل بیت (ع) و محلي سراي شوشتر محمدعلي مهدی آبادی (صالحه)