شعر طنز و زیبای کاربَنُّوهی سروده شاعر محلی سرا محمدعلی صالحه شوشتری (مهدی آبادی)

 

             چَـن رُو  بيد وختـي مِـرَفتُـم خونَـه           بَـچُـونـوم هِي بـه  گِـرُفتِـن بـونَـه

             بـونـوهــويِ اَلَكــي ،  بيخـودَكـي           بـونـوهو  مسخره  و عَـس كَـنَـكـي

             همـه خُـلقـاشـون چُـر و پـوزا  پُـر           زيـرِ لُـوْواشـون  به كُـردِن  غُـرغُـر

             تابْ رسيد پامْ مينِ حوش ،كل پي هم           لِـفْ خروس جنگي به پِـرهِـسّـن وَم

             اَد و اَطفـارِشُـون كُـرد كـور  و كَـرُم           ايسـون وا گُم چـه اُووُردِن  بـه سرُم

             يكي شـون يَـه رُو  بِكُـرد هي  نـالَـه          بَـس تي يـاشَـه وُ سَـرُم  زد  گـالَـه

             گُـف ئي خونَـه سي اَما  تنـگِ ديگَـه          زشت و رُمـنـيـدَه وُ بدرنگِـه  ديگَـه

             يا يِه حـوشي سيمـون  وا  رِي اِسُوني          يا وَني كُـلْـشِـه  اَ  گيجِنــد رُمـنـي

             گُـف كُيـا بيـدي كه  دوشكَـه بينـي          چِنتَكــانَـه مـيـنِ ظـرفـو چينــي

             كا بيـدي تا  بينـي گِـرزِه بّـه  رِقـات         ميـمِـه دَر چِـغـذِه اَ  اِگُـو  بـه تِـرات

             گِرزِه هر يكْشُون  به يَـه رَنگ مي مَـد         سر دو پا وُستِه سي يِـت دَنـگ مي مَد

             ئي كُتـي شُـل اُومَد و  يك ديگَشُـون         حرفي زد ،  لاشُمِـه وَند بيد به شَكُـون

             گُـف هِـ چَن شُـووِه مينِش جِندِ گِـرَم         اَ صِـدُو جيـرجيـرَكـاش خُـوْ نَـمِـرَم

             گُف كه كاش مي مَدي مينْ هالْ نشيني        تـا تِـراتْ بــازيِ  مُشـكُــونِ بينـي

             جَنـبِ چيلَـه ، تـو غـروب اَيْ واسـي         بـه كُنِـن مُشكُـون نُـهـات  رَقّاصـي

             تا مُخاس  سَرشُون بلند گَـردِه قي يَـم         مارشُون زَد حرفي كه جِس برق اَ تي­يَم

             به تَشَر گُف كه  يِـه حوشْ شيكي مُخُم         خُـونـة دلـگُـش  و  آنتيكـي مُـخُـم

             مينْ ئي حوش ، چِغذِه مُ  بدبختي كَشُم         بينُـم و غُصّـه خـورُم ، سختـي كَشُم

             چه كُنُـم ؟ پيشِ مُـون اَيْ آيِـه كسي؟         سَفْقِ تُـوْ لِـه لِـه مي يا چَن بِـلِـسـي

             تـو پذيـرايـي مُـون بيـن  مثلِ  قُلَـه         اتـوبـانِ بَــق  و مــور  و بُـتُـلَـــه

             پُـر اَ ســوراخ و تِـرَك ، پُـر سُـورَس         تِـرَكـاش  مَـرگُـووي لـونـه تُــورَس

             هـر كُيـاش لـولِ  زَنَـه  جِكْ جونِــوَر        يَـه رُو تـرسُـم بُـووِه سَرمُـون  دَمْبَـر

             پِلتـي سَـفْـق و دَك و ديوارشِـه بيـن        چِـنـتَـكـو بـعـديِ بالـدارشِـه بيـن

             اَيْ يِـه فكري تو نَكُردي  سي ئي حوش        خُـمِـه هُـرّاقِ كُـنُـم پِي لنـگ كـوش

             گُـفـتُـمِـش زونِـه چِـتَـه  ، آروم گِـر        مُـنِـه بـدبـخـتِـه مَـيـار اِغـذَر جِـر

             گُفـتُـمِش اَمــرُو  كـي  تعميـرِ كُـنَـه       كــارِ بـنّـوهـي مُـنِـه پـيــرِ كُـنَـه

             كـارِ  بـنّــوهـي هَـمَـش دردِسَــرَه         اَ غـريـبــيُّ و اسـيـــري بَـتَـــرَه

             مگـو بَـنُّـوهـي، تـو گـو دَربِـه  دَري         حرصِ جوش ، خينِ دلي ، جون به سَري

             هر كي سِنگي مَـخـو سَر سِنگي  وَنَـه         به ابوالفضـل ،  خوشِـه بـدبختِـه كُنَـه

             وعـدِه هـاشُـون دِلـِتَـه اُوْ بـه كُـنَـه         روزِ روشنـانِـه وَرِت  ،  شُـوْ بـه كُـنَـه

             هر چي گفتـومْشُـون كه  بَنّوهي  چيه          اُوشُـون بيشتـر بـه زَدِن هـو و قـيَـه

             هر رُو پـي گـالَـه وُ پِي چيـك  چِـرَّه          مُـنِـه بيـچــارَنِـه  كُــردِن شِـــرَّه

             الـغــرض كُـــردِن اَخـيِــر  وادارُم          تــا كــه مُـون حـوشِ اَجــا وردارُم

********

             كي اَ اينجُـون مَخـو پـيـم  دمساز  بو          چـون ايسـون قصّه  مَخـو  آغـاز بـو

             بـعــدِ ئـي واقـعــة  وحشتـنــاك          نـه سي يُم خو ديگِه موند و نه خوراك

             كِـلِّ شُـو ، خُـو  بـه  ديـدُم بَـنّـانَـه          خُو گـچ  و چـيـت اَهـك و سيمـانَـه

             قـردي بَـنّـانِـه بـه  ديـدُم بـه  نُهام          قَـردي  مَرگُفتـي هِـنـا بِـسّـِه دُمـام

             قَـردي يَـقَّـش مَهـي مينْ دَسُـم  بيد          گَمـي زَمْ قَـدْشِـه مَـهـي گَـسُـم بيد

             قَـردي پـي دِشمون و پِـي هـوگـالَـه         هِـي اَ ميـنْ تُـبـرِه  بـه  دِروُرد مـالَـه

             شِمشوهـاش هِي به اُومِــنْ وَر نَظَـرُم          كه مُخـاس آرَشُـون  مين فـرقِ سَـرُم

             مشتـي كارگـر  به دُمـاش پي اِشـتُـو          مي مَـدِن بيـد طَـرَفُـم كـل  پِـي دُو

             دَسْـشون بيد كوپيـن و چَـن تـا دَلَّـه          پِي خُـشـوب زين هميطور سَـركَـلَّـه

             كَس نبينا ، دو تي يَـم هر چي كه ديـد          قـصـدِ جـونِ مُ  مَـهـي كُـردِن بيـد

             مينْ او حالَت  ،  وَشُون اُفتـا چه تي يام          سيخ  بُووِسّن لِـفِ سيخ چولِـه مي يام

             پِي ئي خو  ،  تـا دَمِ صُحْـبْ پيت كَندُم          دَسـي دَسـي خُـمِــه  اَنــدَر وَنـدُم

             فكرِ بَـنّــا كــه زَنَـه پِلـتـي سَــرُم          مَلِـكَ الـمُـوت بـه مـي يـا وَر نظـرم   

             صُحْـبِ گَـه تـا كـه تـي يـم وش افتا          هميطـور هـي دِكِ خـوردُم  سـر جـا

             وختي ديدم كه او داشت ميمِـه سي يُم          رَفـت اَ زانـوم قُـوَت و  رَنگ اَ ري يُـم

             سيم ، ئي روزَه ، كي مُخاس بيد ، نِـنُّـم          يا چه خووي ، سي مُ ديد بيـد، چِـنُّـم

             اِغـذِه گُـم  ، وختي كـه مي مَـد بَـنّـا          مُ  سِـپُــردُم خــودُمَــه دَسِ خــدا

             نَـفَـسُـم بند اُومِـه بيـد ميـن سينَـم          ميـن او لحظـه كسـي وُسْ آ  بـيـنَـم

             دو تي يَـم ، بِـقْ ، طَرَفِش مُونـدِن بيـد         فاتحَمِـه مَـرگُـوي كِـبْ خـونـدِن بيد

             عَمْبِلَـم رَفـت و  بُــووِس زُونُــم بِــر         لِـفْ موتور رِكْسي بـه كُـردُم هِـلِ گِـر

             وَخـتـي اُوْزارِشِـه ميـنْ خـونَـم بِـس          چِنگِلُـم بيخـودي هر دَم هِيـبْ جِـس

             سيكْ سيكِـه سختي گِرُفتُم هَمُوسُـون         يِـه تَكُـون ناجوري خـوردُم او  دَمُـون

             چـه ديـدُم دَسِ او  تيـشِـه  دوسَــرَه         بـه خيالُـم كه مَـخُـو جـونـمِـه گِـرَه

             جـنـبِ دَرْحوشِ خـونــه همســايَـه          داكُـمِــه دادِه بـيـدُم قَــد پـايَــه

             تــا كــه آ  ،  بَـل او  گــذردَه  اَ  وَرُم          تو نـدونـي چه اومـد بـيـد به سَـرُم

**************

             چه گُـمِـت وَختي كه بَـسِـن پـو كـار           مُـنِـه مَـرگُفتـي كـه  بُـردِن پـو دار

             اَ هِـن كه وُسَّـكـي تـيـنـا  نشينُــم            تــا خـرابـكــاريِ  اُسّـانِـه بيـنُـم

             يكي پاكـت گچِـه مين خاكابْ رِخـت             يكي گِل سُرخُونـِه سرْ  چيتـابْ  بِخت

             يكْ شُونـِه گفته بيـدِن  مَرگُو كه تُـن            آجُـرانَـه نشيـن وَنْ هِـي خـورد  كُن

             يكـي ديـوارِ بـه وَنـدْ بـي رِسـمُـون             سَرْ ملاتْ يِكشُونْ به داد هِي دِشمـون

             يكي شون ، لولَـنَـه هر دَم  به گُشيـد            اُوْ مِـرَفـت زيـرِ  سِمِنـتـابْ خوسيـد

             يِكْشون تا مي مَه ، اَ  صُحْبْ تا گُلِ ظهر            وَرْ مِرَفـت پـيِ  موبايـلِـش  هميطـور

             دورْ يكي مَرگوي كِـبْ كُردْ موس موس            دَمْ پَسا سيش به فرسنـاد بولـوتـوس

             رِنْـگِ وَنـد يـا اَ  اِبـي يـا اَ گـوگـوش           پي ئي كاراشـون مِرَفـتُـم  مُ  اَ  تُـوش

             يكي هِيـْبْ خـونـد و يكيـبْ زَد دارَه             خـونَـنَـه كُـردِه  بـيـدِن كــابــارَه

             چه سي يِـت گُـم مُ اَ كـار كُردَنِشُـون            سفـره پَهن كُردَن و  چي خوردَنِـشون

             اَ سفيدكار  چه سي يِـت قصّـه گُـووُم            يَه رُو  رَفْ بيد اُووِه پِي شِمشِـه  كُـووُم

             لوله كَش  وختي كه كُرد  لولِـه كَشـي            مُ بَـووِسُّــم بـيـد  اَ   دَسِ  او تَـشـي

             لـولـه وَنـد كـار ، ولي كُلّـش خـالَـه           تُـكِ كُـرد اُوْ  وَشُـون  لِـفْ پالـپـالَـه

             كاشيكـار  وختي كه كُـرد مـوزائيـك            تا ديدُم كارِشِه سيش هِـيْبْ  زَم چيك

             بَـس كه بـيـد كـارِ  او  هـردَم  بيلـي           كُـلّ بنـداشـون بيدِن  ، چَـپ چيلـي

             ديگـِه بَس جِـر اومـدُم بيـد  اَزشُـون           هِـي اَ نـاچــاري خُـمِـب زَم  وَرشُون

             خُـمِـه زَم تـا اُومِــه بــالا جـونُــم             نُـفـريـنِ دامْ  بـه خُـمُـو  بَـچُـونُـم

             كه اَچِـه  وا مُـون بـه ئـي روز اُفـتُـم            پُوقِـه پَل مُشت خُودُومَـه هِيْـبْ كُفتُم

             مينْ او حالت اُومِـه يادُم  هَـمُـوسُـون           گفـتـة نـابـي  اَ   او   نــاتــريــون

             كـه اگـر هـر كسـي بـدخـواه تُـنَـه           دِشمِـناتـي همـه جـا  پيـتِـه  كُـنَـه

             تو مَـدِش نُفرين ، ‌سي يِش هي كُ دعا            پُـويِ  بَـنّـا ميـنِ خُـونَـت گُـشُـهـا

             (صالحـه)خوب هِـنِـه گفتي به زبـون            هِـنِـه هـم گـو  ، مينِ  ئي دورِ زَمُـون

             اَيْ مُـخـاسـي كُـني كـار بَـنَّـوهـي            مثـلِ مُـن هِـي  بـه گُـووي  وِلْـوُهـي

**********