آه و واویـلا، شـد مـاتـم زهـرا          گوئیا محشر ، زین غصّه شد برپا

**********

                   داغ هجران تو ای فاطمه جان می­کُشدَم                     بعدِ تو ، دردِ تنهایی به دوران می­کُشدَم

                   در دلم نیست توانی که کِشم  بـارِ فراق                    دیده بر من مبند ای گل که هجران می­کُشدَم

                   دیده بر من مبند ای مـاهِ شبِ تـارِ علی                   کز جدائـیِ تو این دردِ گـران می­کُشدَم

                   یاسِ خوشبوی نبی  ای گل اصحاب کَسا                   خیز از جا کـه فریـادِ  یتیمان می­کُشدَم

                   خیز از جا و بر این دخترِ خود کن  نظری                  شیونِ زینـبِ محـزون و نالان می­کُشدَم

                   رویِ بالینِ تـو با صد نـوا و ماتـم و غـم                  دیدنِ چشمِ حسین  اشک فشان می­کُشدَم

                   خیز از جا دمی تـا با تو  به گویم سخنی                   بی گمان دردِ  غریبی به جهان می­کُشدَم

                   بسته ای بار سفـر بی منِ غمدیـده  چرا                  دوریِ روی تـو ای شمع سوزان می­کُشدَم

                   آفتـابِ سـرایِ حیـدرِ تنهــا ، زهــرا                   اینچنین رفتنت ای  مِهر زمان می­کُشدَم

                   می­روی از َبـرم ای  همدم و  همرازِ علی                   امشب ای فاطمه  ، شام غریبان می­کُشدَم

                   می­روی از بَـرم ای گوهـرِ پاکیّ  و شرف                   بعـدِ تو ماتم تنهـایی  عیـان می­کُشدَم

                   ای گُـل یاسِ من ای مونس شامِ سیَهَـم                    داغِ جانسوز تو ای تاب و توان می­کُشدَم

                   ای چـراغ مدینــه آه ز خاموشـیِ تـو                    آن غروبِ رُخَـت ای ماه  بِدان می­کُشدَم

                   جسم پاک تو را  آخر چگونه غسل دهم                    زخمِ پهلویِ تو  ای راحت جان می­کُشدَم

                   ای مدینـه چه شد آن کوثر پیغمبـر تو                    آری آری غـمِ آن دُرِّ جِنــان می­کُشدَم

                   کو قـرارِ دلِ من ،  کو فروغِ محفـلِ من                    لحظه­ ای دوری از آن  روح و روان می­کُشدَم

                   از کنـارم مـرو ای مونـسِ تنهایـیِ من                   این  وداعت خدا داند به جهان می­کُشدم

                   صبـر کـن تـا ببینـی واقعـۀ کربـلا را                   یادِ آن  العطـشِ تشنـه لبـان می­کُشدَم

                   صبـر کـن تـا ببینی زینب غمدیدۀ تو                    چون شود قامتش از غم چو کمان می­کُشدم

                   صبـر کـن تـا ببینی قاسم فرخنده لقا                    نـالـۀ او ز زیـر سُـمِّ اسبـان می­کُشدَم

                   صبـر کـن تـا ببینی جسمِ علیِّ اکبـر                     پرپر از کین شود چون برگِ خزان می­کُشدَم

                   روی دستانِ حسینت گُـلِ نشکفتـۀ او                     بر گلویش دَمِ آن تیرِ خَسـان می­کُشدَم

                   نیستی فاطمه جان تا ببینی  بر لبِ آب                     نوعِ جـان­دادنِ عبّـاسِ جوان می­کُشدَم

                   کاش بودی که بینی پیکر دُردانۀ خویش                     دیدن رأسِ حسین روی سنان می­کُشدم

                   صالحه در غم جانسوز تو ای فاطمه جان                  سوز شعرش کِشد اشکم به دامان می­کُشدَم