در سوگ حضرت فاطمه (س)

             ناله كن اي دل كه فصل ماتم است       موسـمِ انـدوه و زاريُّ و غـم اسـت

             ناله كن اي دل كه عالَم در نواست        هم خدا هم مصطفي صاحب عزاست

             ناله كـن اي دل كنـار شير حـق         چون شده خاموش خورشيـدِ فَلَـق

             ناله كن اي دل كه زهرا رفت رفت        بـانـوي عالَـم ز دنيـا رفـت رفـت

             ناله كن اي دل تو با صد سوز و آه        گشت زيـر خـاك پنهـان قرص ماه

             بيتِ زهـرا ، آه ،‌ بي زهـرا شـده         آه و واويـلا   ،  علـي تنهــا شـده

             آه آن بانوي خوش خُو را چه شد          بانـويِ بشكستـه پهلو را چه شد  ؟

             آه و واويـلا حسن شد خونجگـر         كـوثــرِ آل  عبــا رفـت از نظــر

             آه و واويلا حسين بي مـادر است        دل پريشان  حضـرت پيغمبـر است

             روي بالينش ، علـي بـا حال  زار         نالــد از سـوز جگـر  بـي اختيـار

             گويد اي جانـا  درونـم سوختـي        آتشـي در جــان مـن افـروختـي

             هستي و جان من و جانان تويـي        دردِ جـانسـوزِ مــرا درمان تـويـي

             در ميان محنـت و غـم زيستـي        جـز خدايـت ، كـس نداند كيستـي 

             ديده بگشـا  اي چـراغ محفلـم         داغ تنهــايـي نشستـه بـر دلــم

             ديده بگشـا  اي فـروغ ديـده ­ام         بین كه از داغـت سيـه پوشيـده ­ام

             رفتي اي صـدّيقـة كبـرايِ مـن         رفتــي اي دردانــة يكتــاي مـن

             بي تو بر  من زندگي زنـدان بُـوَد        خانـه بي رويـت چو گورستان بُـوَد

             از فراقت چون كمان خم گشته ­ام         غرق آه و  اشـك و ماتـم گشتـه ­ام

             اين چه تقدير است از سوي فَلَك        بـاغبـان را نيسـت در بـاغ فَـدَك

             كي توان اين درد و غم  باور نمود        كي تـوان ايـن غصّه را از دل زدود

             اي مدينـه  اشكبـارانـي چـرا  ؟       اينچنيـن در آه و افغانـي  چـرا  ؟

             اي مدينـه گـو چـرا آزرده اي  ؟       سر به زانـوي مصيبـت  برده اي  ؟

             اي مدينـه ،‌كـو ؟ كجا شد يار تو        نالـه خيـزد  از در و ديـوار تـو  ؟

             كوثـر آل محمّـد را چـه شـد  ؟       ياسمين باغ احمـد را چـه شـد  ؟

             شيعيان ، خورشيد عالمتاب رفت        از سپهـر مرتضـي ، مهتـاب رفت

             شيعيان در اين اِلَـم زاري كنيـد        بـا علـي ، يكسـر عـزاداري كنيد

             پيكرش را چون سپارم زير خاك        قلب پيغمبـر شـود زين غم هلاك

             كو گُلي در خاك ، كرده ناپديد ؟        كو چو من اين غصّه و غمها بديد  ؟

             آه آه اي خاك سـرد تيـره خـو         جـان زهرايـم ز مـن  بـرگيـر رُو

             اين گل از باغ دل پيغمبـر است         همسر و غمخوار جان حيـدر است

             بستري خوش باش  بهر پيكرش          اين گُلِ ما را مگــردان پـرپـرش

             چون عزيـزش در زمين كربـلا           ميشـود پـرپـر ز جــور اشقيــا

             با لبي عطشان و با قلبي حزين           كشته ميگردد به دسـت مشركين

             آه آه اي خاك سرد تيـره خـو           جان پيغمبــر  ز من بـرگيــر رُو

             از فشار قبـر ، جسم او رهـان            لالــة مـا را نبـاشـد ايـن تـوان

             چون فشار سُـم اسب كوفيان            گيـرد از جسـمِ حسيـنِ او تـوان

             عالَمي از ماتمش بَرهـم شـود            نوحـه­گــويـان آدم و خاتم شود

             ( صالحا ) در سوگ آل مصطفا             مرثـيـه­ گـو بـاش تــا روز جـزا

************