استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

تا چند نشينـم كه تو يارا  ز درآيي

زنگِ غمِ هجران ز دل ما به زدايـي

 

اي مونس جانها ، اَمان از شب هجران

فرياد و فغان از تبِ جانسوز جدايي

 

افتاده­ام از پا، بـه تمنّـاي وصالـت

وقت است كه از پرده كنون رُخ  بنمايي

 

اي كوكبِ راهِ مـنِ دلخستـة تنهـا

بي روي تو هرگز نبرم راه به جايي

 

ما را به نگاهِ كرمت چشم اميد است

تا چند نشينم سر كويت به گدايي

 

از ورطة عشقت نَـبُـوَد راه گريزي

از زلف كمندت نَـبُـوَد  راه رهايـي

 

شد (صالحه) از دردِ فراق تو غزلخوان

چون بلبل شوريده به صد شور و نوايي

********