العطش سکینه زد آتش به جانم          رسان تو آبی به حرم ، میر جوانم

******************

عبّاس ای  صف­شکـن سپاهـم          امیـد و  آب­آور خیمـه­ گـاهـم

تو بودی جان­برکف و تکیه­ گاهم          چرا به خون غوطه­ وری ، ای مهربانم

******************

برادرا جـانِ حسیـن فـدایـت          فـدای قَـدّ و قامـت رسـایـت

دلم ز سینـه پَـر کِشد برایـت          کنـارِ بالیـنِ تو با ، آه و فغانـم

******************

چـون ز حـرم نـوای تو شنیدم          ز سوزِ سینـه ناله­ هـا کشیـدم

به سر زنـان کنـار تـو رسیدم           گشته ­ای صدپاره بدن، سرو روانم

******************

چرا میانِ  خاک و  خون تپیدی           چه شد که از حسین تو  دل بریدی

قامتم از فـراق خود  خمیـدی           بر سر نعش پرپرت، بر سر زنانم

******************

خیز و ببین به خیمه­ گه پریشان           کنــارِ گهــواره ربـاب نـالان

رسد نـوایِ او بـه بـام کیـوان           چرا ز پا فتـادی ای ، آرام جانم

******************

رشیدم ای سروِ  به خون تپیده            دست تو را چه کس ز تن بریده

تو بودی سـردارم و نـور دیـده           تو رفتی از کنارم ای ،  دُرِّ گرانم

******************

الهــی حـقِّ خـونِ ایـن دلاور            به مـا عنـایتـی نما به محشـر

صالحـه گفتـه بـا دو دیـدۀ تر            نوحه­ سـرای ساقیِ لب­تشنگانم

******************