جانبِ علقمـه چـون ساقـیِ نـام آور شد          شهِ­ دین  در غم او دست عـزا بر سر شد

****************

چونکه آهنـگِ سفـر کرد علمـدار سپاه           شد برون از دلِ شـاهِ شهـدا  نالـه و آه

بـه دل از داغِ  اَبالفضـل  همی بُـد آگـاه          که دگر عمرِ بـرادر به جهـان آخـر شد

****************

گفت ای جـانِ  بـرادر تـو علمـدارِ منی           انـدر این دشتِ بـلا یـارِ وفـادارِ منـی

میرِ دشمن­شکن و ساقـی و سـردارِ منی          دلـم از قصّـۀ هجـرانِ تـو  پُـر آذر شد

****************

کی تـوان دور شـوم از تو اَیا راحتِ جان          دردِ هجرانِ تو جانـم بـه  رساند به لبان

ترسم از این سفر و این رَه و از این میدان          که چو گُل پیکـرت از تیغِ جفا  پرپر شد

****************

گر چه دانم به حَرَم آب کنون نایاب است          دلِ اطفال ، از این دردِ گران بی­تاب است

طفلِ شش ماهه­ ام از سوز عطش بی­خواب است             لیـک از داغِ وداعِ تو دلـم مُضطـر شـد

****************

تـو نمـودارِ وفــا و شــرف و ایثــاری          تـو علمــدارِ وفــادارِ مـنِ  بـی­یـاری

ساقیِ تشنـه­ لبـان ،  شیرِ صف پیکـاری          ترسم از اینکه جدا دستِ تو از پیکر شد

****************

از گلستـانِ من ای سـروِ خرامان تو مرو          اشکم از غصّه روان است به دامان تو مرو

لحظـه­ ای صبر نمـا ، جانب میدان تو مرو         تا  نگوینـد حسین بی­کس و بی­ یـاور شد

****************

ای به عالَـم چو علی  شیرِ خدا  هیبت تو         صُولت و عـزّت و مردانگـی و غیـرت تو

ای بـرادر چه دهم شرح من از  همّـت تو         که به وصف تو خداونـد ، ثنـاگستـر شد

****************

ای علمـدارِ سپـه  ،  میـرِ  دلاور عبّـاس        قمرِ هـاشمـی  و نـایـب حیـدر عبّـاس

می­شوم  بعدِ تو  بی­یـار و  بـرادر عبّـاس        خونجگـر در غـم تـو زینبِ غم پرور شد

****************

گر به میدان تو روی جان رود از پیکر من         خاک ماتـم ز فراقِ  تو شـود بر سـرِ من

بی­ علمـدار و سپهـدار شـود لشکـرِ من         هم ز داغِ تو  به فریاد و فغـان حیدر شد

****************

آه زان لحظـه کـه افتاد ز زین میرِ جوان         پاره پاره بدنش گشت ز شمشیر و سنان

زد نـدا نـالـۀ  ادرکنـی اَخـا  از میـدان         کـه علمـدار ، روان در عقـبِ اکبـر شد

****************

بـارالهـا بـه علمـدارِ شـهِ تشنـه ­لبـان         حاضریـن را تو ببخشـای ز راهِ احسـان

صالحه در غمِ عبّاس، به صـد آه و فغـان         نوحه­ گـر ، اشک­فشـان با دلِ پرآذر شد

****************