ای فـرات از دلِ عبّاس مگـر باخبـری          که چنین از عطشِ تشنه لبان ناله گری

**************

از دلِ دشـت  به دریا چه روانی ای آب          سرخُوش و نعره­ کشان ، موج زنانی ای آب

به گمان غافل از آن تشنه­ لبانی ای آب           صبر کن ، لحظه­ ای بر اهلِ حرم کن نظری

**************

لحظه ­ای صبر نما  چند روانی به شتاب            تا بگویم سخنی از حَـرَم و قحطی آب

که شده بی تو خزان تازه گلِ باغ رباب            خوش بُوَد گر که سویِ خیمه نمایی گذری

**************

خوش بُوَد گر که لبِ تشنه لبان ، تر سازی           رفعِ سوزِ عطـش از آل پیامبـر سازی

گوشـۀ چشمی به ذریّـۀ  حیدر سازی           گوئیا چون منِ دلخسته تو  هم خونجگری

**************

هیچ دانی دل  اصغر ز عطش می­سوزد           گلشـن آل پیامبـر ز عطش می­سوزد

نازنین  قلـب بـرادر ز عطش می­سوزد          بهرت این مرثیه خوانم که کُنی نوحه­ گری

**************

آخـر ای آب تو مهـریّـۀ زهـرا هستی         فخر کن چونکـه  تو با آلِ عبا پیوستی

چه شد اینک که دل عترت او بشکستی         بر دلت نیست ز لب تشنگی گویا اثری

**************

تا که تصویر صغیران  بُـوَد اَنـدَر نظرم          زیر بارانِ دَمِ تیـر نَـهَـم جـان و سرم

چکنم لیک تو را گـر سوی خیمه نبرم          شب تاریکم از این غصّه  ندارد سحری

**************

اندر این راه  جدا گـرچه شـود بازویم          غرقه در خون شود از تیغ ،  قدِ دلجویم

تا که دارم نفسی عشقِ حسین می­جویم         جَهد کن تا به سوی خیمه زنی بال و پری

**************

بـارالهــا بـه دلِ غمــزدۀ آل عبــا         روز محشر نظری کن تو  بر این اهل عزا

بهرِ عبّاسِ علمدار  به هر صبح و مسـا         می­کند صالحه از سوز جگر نوحه­گـری

**************