در وداعِ شهِ دین شد به فغان زینب زار          گفت جانم به فدایت شهِ فرخنده ­تبـار

*********************

زینب از خیمه بـرون  با  دلِ نالان آمد          در وداعِ شـهِ­ دیـن زار و پریشـان آمد

نوحه­ گر ، سینه زن و حال پریشان آمد          همچو مرغی که شود ناله­ گر  اندر گلزار

*********************

گشت در پیشِ بـرادر به نوا نوحه­ کنان          گاه می­زد به سر و گاه شدی سینه­ زنان

زین غم و  واقعه بُد مضطرب و سرگردان         جاری بُـد از بصرش اشک چو باران بهار

*********************

گفت ای جـان بـرادر شـهِ والا ­گُهـرم         چو روی از بَـرَم ای  روشنیِ چشمِ تَرَم

از فراق تو شود همچو کمان خم کمرم          اندر این دشت مرا بی­کس و تنهـا مگذار

*********************

این همه کودکِ بشکسته دلِ بی­کس و یار          می­سپاری به که در پهنۀ این دشت و دیار

فکر ما ساز ، پس آنگه سوی میدان روی آر         که یکی گشت مرا در نظرم لیل و نهار

*********************

سر­به ­سر اهل و عیالِ تو ببین خون­جگرند         زین خیالی که به سر داری همه نوحه­ گرند

جمله بشکسته­ دل و زار چو مرغِ سحرند         اشک­افشان همه را بین ز صغیر و ز کبار

*********************

ای عـزیـزِ دل زینـب، پسـرِ پیغمبـر          زین رهِ پر ز خطر کن تو کنون صرفِ نظر

تو مشو راضی که بعد از تو خورم خونِ جگر          رحم کن بر منِ سرگشتۀ محزون و فگار

*********************

دلم از  رفتـن تـو  تـاب نـدارد مـولا          بی تو این جمع ، کجا روی گذارد مـولا

زینب از دوریِ تو  جـان به ­سپارد مولا         چون ز هجران تو از دل رَوَدَم صبر و قرار

*********************

حال یـا گـو منِ دلخستـۀ تنها چه کنم          با فغان­های جوانمـرده چو لیلا چه کنم

با رُقیّـه ز غـمِ دوریت اینجـا چه کنم          نالـه اش شد ز جگـر  جانبِ چرخِ دَوّار

*********************

شد وزان بادِ خزان  در چمـنِ پیغمبـر         کرده گلهـایِ گلستـانِ نبی را  پـرپـر

همچو عبّـاسِ علمـدار و  علـیِّ اکبـر         شیرخوار اصغر و چون قاسمِ شیرین­ گفتار

*********************

 

گر تو هم بار سفر بنـدی رَوی از کویم         موجِ درد و غـم و انـدوه بیـاید سویم

غم جانسـوزِ دلم را به چه کس من گویم         نیست درمانی که تا زان بشوم برخوردار

*********************

ای عزیـزِ دلِ مـن ، یوسـفِ آلِ طاهـا         می­شوم بعدِ تـو آواره در این دشتِ بلا

در عزایت به نگر صالحـه شد نوحه­ سرا          روز بر دیده ­اش آمد ز غمت چون شبِ تار

*********************