استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

تا چند نشينـم كه تو يارا  ز درآيي

زنگِ غمِ هجران ز دل ما به زدايـي

 

اي مونس جانها ، اَمان از شب هجران

فرياد و فغان از تبِ جانسوز جدايي

 

افتاده­ام از پا، بـه تمنّـاي وصالـت

وقت است كه از پرده كنون رُخ  بنمايي

 

اي كوكبِ راهِ مـنِ دلخستـة تنهـا

بي روي تو هرگز نبرم راه به جايي

 

ما را به نگاهِ كرمت چشم اميد است

تا چند نشينم سر كويت به گدايي

 

از ورطة عشقت نَـبُـوَد راه گريزي

از زلف كمندت نَـبُـوَد  راه رهايـي

 

شد (صالحه) از دردِ فراق تو غزلخوان

چون بلبل شوريده به صد شور و نوايي

********

استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

ای گُـل زیبـای بُستانـم بیا

ای فروغِ چشـم گریانـم بیا

 

ای نسیـم دلنـوازان سحـر

نـازنیـنِ روزگــارانـم بیـا

 

ای که بردی از دلم تاب و توان

هر چه فرمایـی به فرمانم بیا

 

ای که داری پرتو تابنده مـاه

ابـرآسـا، اشک ریزانـم بیـا

 

ای ز عشقت سینه و دل در نوا

همچو نِی در آه و افغانـم بیا

 

ای سریرت آسمانِ بیکـران

ای تو آن خورشید رخشانم بیا

 

ای به دفتر نامِ تو زیباتریـن

ای تو هر موضوع و عنوانم بیا

 

ای سراسر مِهر و  شرم و آبرو

چاک  از غم  شد گریبانـم بیا

 

ای دو چشـمِ نرگست  عاشق فریب

سوخت از عشقت دل  و جانم بیا

 

ای به راهت (صالحه) در انتظار

در غمِ هجـران مسـوزان بیا

*********

استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

 

دیده سوی راهِ تو ای ماهِ خوبان، تا به کی

سوزِ هجرانت بر این قلبِ پریشان، تا به کی

 

چند بنشینـم بـه امیـدِ لقـای روی تـو

دیده ام بر در، مثـالِ پیرِ کنعان تا به کی

 

شد عنانِ صبرم از کف ، ای سراجِ راهِ عشق

رُخ عیان فرما، به زیرِ ابر، پنهان تا به کی

 

گشت جاری از سحابِ دیده گانم خونِ  دل

جانِ ما در کـورۀ  عشقت گدازان تا به کی

 

دردِ هجـران کُشت ما را ، نازنینـا مرهمی

انتظارِ مقدمت ، ای مهرِ تـابـان تا به کی

همچو مجنون می سپارم رَه به امید وصال

در دلم یـادِ تو و منزل بیابـان تا به کی

 

(صالحا) در عشقبازی، دل پریشانی خوش است

لیک از نازخـو ، فریـاد و افغان تا به کی

*********

میلاد امام علی علیه السلام، استاد محمد علی صالحه شوشتری

میلاد امام علی علیه السلام

 

استادمحمد علی صالحه شوشتری

 

 

ای جهان از جلوه ی رویت منور یا علی 

ای جنان از عطر دلجویت معطر یا علی

 

 

ای عدالت خواه و یکتا در عدالت گستری 

ای به بحر عشق تو، دلها شناور یا علی

 

 

ای به اعماق وجود ما بنای مهر تو 

ای به جسم و جان ولایت سایه گستر یا علی

 

 

کی توان بنوشت جز نامت به روی لوح دل 

کی توان ره داد، جز شور تو در سر یا علی

 

 

باغ رضوان از تو دارد اعتبار و فرهی 

ورنه با خاک سیه بودش برابر یا علی 

 

گر نبودت، کی بُد از این عالم امکان اثر

 
ای زمین و آسمان ها را تو لنگر یا علی

 

 

شهر یاران سر همی سایند بر خاک درت 

وه چه دلهایی زعشقت شد مسخر یا علی

 

 

ای نشانی جاودان از جانب جان آفرین 

پاک باز و مجری احکام داور یا علی

 

 

کیست مانندت که سازد ترک و جان زندگی 

جای پیغمبر گذارد سر به بستر یا علی

 

 

کیست مانندت که اندر کوچه های بی کسی 

 

نان دهد در دست آن ایتام مضطر یا علی

 

 

کیست مانندت که در هنگام تسبیح و نماز 

از کرم بخشد گدارا گنج و گوهر یا علی

 

 

کیست مانندت که در راه رضا و امر حق 

سر برد از پیکر آن عمر کافر یا علی

 

 

کیست مانندت که فرزندی دهد تحویل دهر

 
بر لب دریا شود لب تشنه پرپر، یا علی

 

 

کیست غیر از آن وجود نازنین بی عیوب 

تا که گردد شوهر زهرای اطهر یا علی

 

 

کیست تا باشد ورا در روزگار این افتخار 

تاشود در کعبه زاییده زمادر یا علی

 

 

از صفات حسن تو این بس که جبریل امین 

گشت مداح و ثنا گویت مکرر یا علی

 

 

گرچه میباشیم در بحر معاصی غوطه ور

شافع ما باش در صحرای محشر یا علی

 

 

 

صالحه با این زبان قاصر خود کی توان 

 

تا شود در ذکر اوصافت سخنور یا علی

 

حضرت زهرا (س) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

در سوگ حضرت فاطمه (س)

             ناله كن اي دل كه فصل ماتم است       موسـمِ انـدوه و زاريُّ و غـم اسـت

             ناله كن اي دل كه عالَم در نواست        هم خدا هم مصطفي صاحب عزاست

             ناله كـن اي دل كنـار شير حـق         چون شده خاموش خورشيـدِ فَلَـق

             ناله كن اي دل كه زهرا رفت رفت        بـانـوي عالَـم ز دنيـا رفـت رفـت

             ناله كن اي دل تو با صد سوز و آه        گشت زيـر خـاك پنهـان قرص ماه

             بيتِ زهـرا ، آه ،‌ بي زهـرا شـده         آه و واويـلا   ،  علـي تنهــا شـده

             آه آن بانوي خوش خُو را چه شد          بانـويِ بشكستـه پهلو را چه شد  ؟

             آه و واويـلا حسن شد خونجگـر         كـوثــرِ آل  عبــا رفـت از نظــر

             آه و واويلا حسين بي مـادر است        دل پريشان  حضـرت پيغمبـر است

             روي بالينش ، علـي بـا حال  زار         نالــد از سـوز جگـر  بـي اختيـار

             گويد اي جانـا  درونـم سوختـي        آتشـي در جــان مـن افـروختـي

             هستي و جان من و جانان تويـي        دردِ جـانسـوزِ مــرا درمان تـويـي

             در ميان محنـت و غـم زيستـي        جـز خدايـت ، كـس نداند كيستـي 

             ديده بگشـا  اي چـراغ محفلـم         داغ تنهــايـي نشستـه بـر دلــم

             ديده بگشـا  اي فـروغ ديـده ­ام         بین كه از داغـت سيـه پوشيـده ­ام

             رفتي اي صـدّيقـة كبـرايِ مـن         رفتــي اي دردانــة يكتــاي مـن

             بي تو بر  من زندگي زنـدان بُـوَد        خانـه بي رويـت چو گورستان بُـوَد

             از فراقت چون كمان خم گشته ­ام         غرق آه و  اشـك و ماتـم گشتـه ­ام

             اين چه تقدير است از سوي فَلَك        بـاغبـان را نيسـت در بـاغ فَـدَك

             كي توان اين درد و غم  باور نمود        كي تـوان ايـن غصّه را از دل زدود

             اي مدينـه  اشكبـارانـي چـرا  ؟       اينچنيـن در آه و افغانـي  چـرا  ؟

             اي مدينـه گـو چـرا آزرده اي  ؟       سر به زانـوي مصيبـت  برده اي  ؟

             اي مدينـه ،‌كـو ؟ كجا شد يار تو        نالـه خيـزد  از در و ديـوار تـو  ؟

             كوثـر آل محمّـد را چـه شـد  ؟       ياسمين باغ احمـد را چـه شـد  ؟

             شيعيان ، خورشيد عالمتاب رفت        از سپهـر مرتضـي ، مهتـاب رفت

             شيعيان در اين اِلَـم زاري كنيـد        بـا علـي ، يكسـر عـزاداري كنيد

             پيكرش را چون سپارم زير خاك        قلب پيغمبـر شـود زين غم هلاك

             كو گُلي در خاك ، كرده ناپديد ؟        كو چو من اين غصّه و غمها بديد  ؟

             آه آه اي خاك سـرد تيـره خـو         جـان زهرايـم ز مـن  بـرگيـر رُو

             اين گل از باغ دل پيغمبـر است         همسر و غمخوار جان حيـدر است

             بستري خوش باش  بهر پيكرش          اين گُلِ ما را مگــردان پـرپـرش

             چون عزيـزش در زمين كربـلا           ميشـود پـرپـر ز جــور اشقيــا

             با لبي عطشان و با قلبي حزين           كشته ميگردد به دسـت مشركين

             آه آه اي خاك سرد تيـره خـو           جان پيغمبــر  ز من بـرگيــر رُو

             از فشار قبـر ، جسم او رهـان            لالــة مـا را نبـاشـد ايـن تـوان

             چون فشار سُـم اسب كوفيان            گيـرد از جسـمِ حسيـنِ او تـوان

             عالَمي از ماتمش بَرهـم شـود            نوحـه­گــويـان آدم و خاتم شود

             ( صالحا ) در سوگ آل مصطفا             مرثـيـه­ گـو بـاش تــا روز جـزا

************

حضرت زهرا (س) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

آه و واویـلا، شـد مـاتـم زهـرا          گوئیا محشر ، زین غصّه شد برپا

**********

                   داغ هجران تو ای فاطمه جان می­کُشدَم                     بعدِ تو ، دردِ تنهایی به دوران می­کُشدَم

                   در دلم نیست توانی که کِشم  بـارِ فراق                    دیده بر من مبند ای گل که هجران می­کُشدَم

                   دیده بر من مبند ای مـاهِ شبِ تـارِ علی                   کز جدائـیِ تو این دردِ گـران می­کُشدَم

                   یاسِ خوشبوی نبی  ای گل اصحاب کَسا                   خیز از جا کـه فریـادِ  یتیمان می­کُشدَم

                   خیز از جا و بر این دخترِ خود کن  نظری                  شیونِ زینـبِ محـزون و نالان می­کُشدَم

                   رویِ بالینِ تـو با صد نـوا و ماتـم و غـم                  دیدنِ چشمِ حسین  اشک فشان می­کُشدَم

                   خیز از جا دمی تـا با تو  به گویم سخنی                   بی گمان دردِ  غریبی به جهان می­کُشدَم

                   بسته ای بار سفـر بی منِ غمدیـده  چرا                  دوریِ روی تـو ای شمع سوزان می­کُشدَم

                   آفتـابِ سـرایِ حیـدرِ تنهــا ، زهــرا                   اینچنین رفتنت ای  مِهر زمان می­کُشدَم

                   می­روی از َبـرم ای  همدم و  همرازِ علی                   امشب ای فاطمه  ، شام غریبان می­کُشدَم

                   می­روی از بَـرم ای گوهـرِ پاکیّ  و شرف                   بعـدِ تو ماتم تنهـایی  عیـان می­کُشدَم

                   ای گُـل یاسِ من ای مونس شامِ سیَهَـم                    داغِ جانسوز تو ای تاب و توان می­کُشدَم

                   ای چـراغ مدینــه آه ز خاموشـیِ تـو                    آن غروبِ رُخَـت ای ماه  بِدان می­کُشدَم

                   جسم پاک تو را  آخر چگونه غسل دهم                    زخمِ پهلویِ تو  ای راحت جان می­کُشدَم

                   ای مدینـه چه شد آن کوثر پیغمبـر تو                    آری آری غـمِ آن دُرِّ جِنــان می­کُشدَم

                   کو قـرارِ دلِ من ،  کو فروغِ محفـلِ من                    لحظه­ ای دوری از آن  روح و روان می­کُشدَم

                   از کنـارم مـرو ای مونـسِ تنهایـیِ من                   این  وداعت خدا داند به جهان می­کُشدم

                   صبـر کـن تـا ببینـی واقعـۀ کربـلا را                   یادِ آن  العطـشِ تشنـه لبـان می­کُشدَم

                   صبـر کـن تـا ببینی زینب غمدیدۀ تو                    چون شود قامتش از غم چو کمان می­کُشدم

                   صبـر کـن تـا ببینی قاسم فرخنده لقا                    نـالـۀ او ز زیـر سُـمِّ اسبـان می­کُشدَم

                   صبـر کـن تـا ببینی جسمِ علیِّ اکبـر                     پرپر از کین شود چون برگِ خزان می­کُشدَم

                   روی دستانِ حسینت گُـلِ نشکفتـۀ او                     بر گلویش دَمِ آن تیرِ خَسـان می­کُشدَم

                   نیستی فاطمه جان تا ببینی  بر لبِ آب                     نوعِ جـان­دادنِ عبّـاسِ جوان می­کُشدَم

                   کاش بودی که بینی پیکر دُردانۀ خویش                     دیدن رأسِ حسین روی سنان می­کُشدم

                   صالحه در غم جانسوز تو ای فاطمه جان                  سوز شعرش کِشد اشکم به دامان می­کُشدَم

 

حضرت زهرا (س) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

                          شـرارِ داغِ تـو  مــادر               به  جانم شعله­ ور  گشته

                          ز هجـرِ  خانمان سـوزت               شبِ من  بی­ سحر گشته

****************

                مَـرو ای مـادرِ مـن  از کنـارم              که با خود می­بری صبر و قرارم

                پس از تو با دلی غمگین و نالان              به روی زانوی  غـم سر گذارم

                            ببیـن زینـب به بالینت             از این غم نوحه­ گر گشته

****************

                اَیـا مـادر سر و جانـم  فدایت              چگونه می­توان  سـازم رهایت

                اگـر داری به سر آهنگِ  رفتن              شوم خونین جگـر اندر عزایت

                           بـه رویِ بستـرت بابـا               ز غصّه خونجگر گشتـه

****************

                 به سوگت مادرا رفتم من از هوش              وداعِ تو  مرا کـرده سیـه ­پوش

                چسان ای مادرِ  پهلـو شکسته              کِشم بارِ غمِ هجـرِ تو بر دوش

                          به دامانم سرشکِ خـون              روانـه از بَصَـر گشتـه

****************

                 فلک زین غم زمین­ گیرم نمودی               به گـاهِ کودکـی  پیـرم نمودی

                تـو از دردِ فـراقِ جانگـدازش               دگـر از زندگـی سیـرم نمودی

                         خـدایـا آسمــانِ مـن                در امشب بی قمر گشته

****************

                دَمـی مادر به رفتن کُـن مُدارا               کـه بینـی غُربـتِ  آلِ عبـا را

                به دشتِ کربلا  آندم که دشمن               زنند از کینـه آتش خیمه­ ها را

                          سرِ نعشِ حسین ، زینب               ببینی خم کمـر گشتـه

****************

                بمان مادر که همراهم  تو گردی              انیس و مونـسِ آهـم تو گردی

                بمان مادر که هنگـامِ اسیـری               چـراغِ روشـنِ راهـم تو گردی

                           بمان  تا رویِ نِی بینـی               عیان  رأسِ پسر گشته

****************

                به قربانت شوم  مظلومه مـادر               که هنگـامِِ جوانی گشتی پرپر

                 به سوگت صالحه با چشمِ گریان               زند دست عـزا بـر سینه و سر

                             هـم آوا بــا دلِ زارم                از این غم نوحه­ گر گشته

 

حضرت زهرا (س) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

      شبِ هجـرِ تـو نـدارد سحـر ای مادر          داد از جـدایـی    ،    داد از جـدایـی

      در فراق تـو شـدم نوحه ­گـر  ای مادر          داد از جـدایـی    ،    داد از جـدایـی

**************

      بار بستی ز کنـارِ  مـنِ محـزون مادر          کـردی از غصّه مرا زار و جگرخون مادر

      می­شوم بعدِ تو سرگشته چو مجنون مادر           داغِ تو کرده مرا  خونجگر ای مادر، داد از جدایی(2)

**************

      مهربـان مـادرِ من ای به فدایت جانم           مـرو از پیشـِ من ای روشنـیِ چشمانم

      چشم بگشـا و نظـر کُن  به دلِ نالانم           شده از غصّه دو دستم به سر ای مادر، داد از جدایی(2)

**************

      مادرا در تبِ هجـرت بخـدا می­ میرم           چون شـوی از منِ غمدیده جدا می ­میرم

      دستم از دامنت اَر گشت رها می ­میرم           الحذر کُن تو دمی زین سفر ای مادر، داد از جدایی(2)

**************

      آه از گردشِ ایّـام چـه  تقدیـرم کرد           داغِ دوری و  فراقِ تـو زمین ­گیـرم کرد

      وای از دردِ یتیمی که ز غم پیـرم کرد           زینبت گشته خمیده کمر ای مادر، داد از جدایی(2)

**************

      چشم بگشا و ببین لحظه­ ای طفلانت را            هم حسین و حسن و دختـرِ نالانت را

      من چسان سر به برم شام غریبانت را            کُن به احوالِ یتیمان نظر ای مادر، داد از جدایی(2)

**************

      لحظه ­ای صبر نما مـادرِ خونین­ جگرم           تا که گردی به رَهِ کرب­ و بـلا همسفرم

      تا ببینی که پس از تو چه بیاید به سرم           می­چکد خونِ دلم از بصر ای مادر، داد از جدایی(2)

**************

      صبر کن تا که رسد بانگِ حسین بر گوشَت          صبر کُن تا به کِشی بارِ غمش بر دوشَت

      صبر کن تا بدنش  را  نَهی در آغوشَت          رأسِ نی بینی تو رأسِ پسر ای مادر، داد از جدایی(2)

**************

      صبر کن تا دَمِ جان دادنِ اصغـر بینی          غرقـه در خون بدنِ قاسم و اکبـر بینی

      پـاره پـاره تـنِ عبّــاسِ دلاور بینی           صالحـه شد ز غمت نوحه­­گر ای مادر، داد از جدایی(2)

**************

 

حضرت زهرا (س) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

   داغِ تو زد آتش جگرم را، یا حضرت زهرا         در سوگِ تو شد محشر عظما، یا حضرت زهرا

***************

   ای کوثـر قـرآن ، گُـلِ بستـانِ پیامبـر          ای روشنـیِ مـردُمـکِ  دیـدۀ حیــدر

   بعد از تو زنم دست عزا سینه و بـر سـر          رفتی و شدم بی­کس و تنها، یا حضرت زهرا

***************

   رفتی و ز هجـران تـو هنگـامـه بپا شد          فریاد و فغان یکسره بر  اَرض و سما شد

   از دیده روان  ، خـونِ دلِ شیر خـدا شد         ای کوکبِ رخشندۀ طاها، یا حضرت زهرا

***************

   امشب ز غمت شهرِ مدینه  به فغان است         هر اِنس و مَلَک  در غم تو  ناله­ کنان است

   جبریلِ اَمین نوحه­­ گر و سینه ­زنـان  است         پوشیده سیه، گُنبدِ خَضرا، یا حضرت زهرا

***************

   یکدم ب­گُشا  دیده به حالم تو نظـر کـن         از مِهـر،  نگاهی به مَـنِ خسته­ جگر کن

   بر چشمِ علی این شبِ دِیجُور ، سحر کن         ای رایحـۀ جَنّـتِ اَعـلا، یا حضرت زهرا

***************

   برخیـز و ببیـن لالـه­ رُخـانِ  چَمَنـت را         مرغانِ دل­ افسردۀ شیـرین سُخَنـت را

   هم زینب و کلثـوم و حسین و حسنت را        راهی شده آهم به ثُریّـا، یا حضرت زهرا

***************

   ای یـاسمـنِ بـاغ نبـی  ، گـوهـر دادار         آن دست به بُرَّد که زَدَت سیلی به رخسار

   پهلـویِ تو بشکست  میـانِ در و دیـوار         قـربـان تو  ای اُمِّ­ ابیهـا، یا حضرت زهرا

***************

   برخیـز کـه تا بینی دَمـی کرب­ و ­بلا را          آن غُربـتِ محنــت­ اَثــرِ  آلِ­ عبــا را

   بـر حنجـرِ دُردانۀ خود ، تیـغ جفـا را           پرپر شود از کینه چو گلها، یا حضرت زهرا

***************

   بعد از تو چه سازد به جهان زینب مضطر         آن دَم که نشینـد  بـه رویِ نعشِ  برادر

   صـدپـاره ببینـد بدنـش  از دَمِ خنجـر         لب­ تشنه شود کشته به صحرا،  یا حضرت زهرا

***************

   بر شیـرِ خدا سخـت بُـوَد دردِ  جدایـی         آخر تو گُـلِ  گُلشـنِ اصحـاب کسایـی

   بهـرِ تـو کُنـد صالحـه  مرثیّـه ­سرایـی          بر ما نظری کُن صف عقبا، یا حضرت زهرا

***************

 

حضرت زهرا (س) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

       مـادرِ حـزینـم، بی تو غـم نشینـم             ای پنـاهِ زینـب ، تکیـه­  گـاهِ زینـب

***************

       رفتـی از کنـارم ،  مـاهِ بـی ­قـرینم             ای پنـاهِ زینـب، تکیـه­ گـاهِ زینـب

***************

       ای سُـرُورِ جـان و قلـبِ غمگسـارم             لحظـه ای تـوانِ ،  دوریـت نــدارم

       آتشـی فکنــدی ، بـر دلِ فگــارم             با غم فراقت، کردی هم نشینم، ای پناهِ زینب

***************

       گو سخن تو با من  ، ای شکسته پهلو             از چه گشته نیلی، آن جمـالِ دلجـو

       با غـمِ یتیمـی ، سـر نَهَـم  بـه زانو              دیده­ گان تو بگشا، بین که بی­ معینم، ای پناهِ زینب

***************

       ای که چشم دوران، چون تو کس ندیده             زینب از فراقـت ، رختِ غـم بریـده

       گشتـه از غـمِ تـو، قامتـم خمیـده              از جگر برآمد، آهِ آتشینم، ای پناهِ زینب

***************

       مـادرا یتیمـی، ماتمـی گـران است              از دو دیده زین غم، اشکِ من روان است

       نالـه و فغانـم، سـویِ آسمـان است              بهرم از ازل شد، قسمت این چنینم، ای پناهِ زینب

***************

       مادرا شـدم من، از غمت سیـه پوش             من کشم چگونـه ، بار غصّه  بر دوش

       با من عاقبت شد، داغِ تو، هم آغوش              کوثر پیامبر، مامِ نازنینم، ای پناهِ زینب

***************

       ای خـدا بـه حـقِ ، آهِ دُختِ حیـدر              حاضرین به بخشـا، صبحِ روزِ محشر

       صالحـه بـه گفتـا ، بـا دو دیـدۀ تر               در عزایِ زهرا، با دلی غمینم، ای پناهِ زینب

***************

گرت و خاک - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

این هم شعر جدید و زیبای  گرت و خاک سروده صالحه شوشتری

 

           گرتِ خاک، وا کیه گُم ، تا که گُووَت           لِک اَمانـه دیگه هِل، بَختِ بُووَت

           مَی کـه ارثِ پِـدَرِت  پیشِمُونَـه           که مُ وا ، هر رُو بینُم ریختِ تُنَـه

           نُفـریـنِ عالَـم و آدم، کُـل وَت           چه اَ جُونُمو مَخی ، اِی بی مُروت؟

           هم اُومِه! اِی نَه اُومد وُس که کُنی           مینِ خوزسّون کی گُف پاته وَنی؟

           روزگـارِ هَـمَنَـه  کُـردی سیـه           بِسّی اَ ، وَر تی­یمُـون، زِندیهیـه

           خُونَنَـه کُردی سیمون ، زندونی           بُخــدا قـاتـلِ خـوزسُّـونـی !!

           دیدی کِب خندیم و یا دلشادیم؟!!           خیر نه بینـو ، اَ نفـس افتـادیم

           عمری زیر، بارشِ خُمپاره بیدیم           زندیهـی سُختـه وُ آواره بیدیم

           پِلتی کُن شرم و حیا ، رو هِلمُون           زخمِ جنگ هیسی هَنی سر دِلمُون

           هِـ نه انصافه تو هم سَرمُون زنی           بارونِ خاک  بُخـدا حَقِّمُـون نی

           هِی میو مین دل و جُون و ریه­مُون           کور بو، کور بین تو کُردی تی­یَه­مُون

           مُ ندونُم ، کی ئی رُوزه سیمو دید           مینِ خُوزِسُّـون اُومد پاتِه گُشید

           اِی نبینـا به تی­یَش ، روزِ خوشی           نَبینُم حالِشه ، غیرا بـه غَشـی

           چه گُمِـت، وُس اَ خجالت بُووی اُ           اَی به مُردی ، ولی خوزسّون نه اُ

           مَـردی و راسِ گووی ، رُو تهرون          یا که وَن ، پاتِه تو مین اِصفاهون

           قدری هم اونجو تو رُو ،جولُون کُن          یکّه­تـازی ، مینِ اِصفـاهُـون کُن

           تا بینـن پِی تُـن غـمِ زندیهیـه          تا که فَحمِن که نفس تنگی چیه

           رو که بینن چه میا  مین سَرمُون          فرقِ خوزسّـون چیـه  پی تهرون

           رو که فَحمُونیشون خوزسّونی هی           اَی که خوزسّون نَبُو، تهرونی نی

           رو ، وَ گرنا همه جـا  دادِ زنـیـم           پیش همه ، نالـه و فریـادِ زنیم

           به گوویم «صالحه» تا شعری گُووَه          خوش­نشینونه مینش، کُلّه کُووَه

***********

 

بهاریه شوشتر - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

بهاریه شوشتر سروده محمدعلی صالحه شوشتری شوشتری

 

        بيـو شوشتـر كـه فصـل  نـوبُهـارَه           بُـهـار اَمسـال مَهـي بَـهَــزِ پـارَه

        بيـو سيلْ كُن اَ بركـتْ اُوْرُ  و  بـارون          چَويـلِ سُـوْزْ بـووِسّـه كُـل بيابـون

        بيو بيـن خلقـت   و  كـار خـدانَــه          گِـرُف گُل بـابينـه كُلْ  تُـلْ مُـلانَـه

        عجـب اُ  ،  وُ  هَــوُ داره  بُـهــارِش          چـه لطفـي دارِه زير  سايـه  كُنارِش

        بيـو فحمـا  صدو   باهِـنْـدُوهُـونَـه           صـدو تُـراج  و  بُنـگِ  بُـلبُـلـونَـه

        بُهارِ  همچِـنـي  هيشكَـس  نديـده           مَـهـي خــدا  بهشتـي آفـريــده

        بيو پِـي هـم رويـم بـه يـاد  نـاتَـر           بَريـم جـا مِنْجـيِ باغـويِ شوشتـر

        به يـاد آريـم او لطـف و  شولِ باغـا           صِـدو جَـرجيقِ چَـرد و  دولِ باغـا

        بـه يـاد آريـم صفـويِ  بعد  بـارون           كه پِي  گُوْ  خويشِ كُردِن غلّه كارون

        به ياد آريم  قُـل و  تّـشْ چو  كُـنارَه           او بُقـلِـه تـوحـه مين فصـلِ بُهارَه                       

        مُخاسي اَيْ كُتـي  دِلتِـه  كُني خوش           تو وا  رِيْ جـا گُشي بـونِ نَفَسكَـش                   

        خوشه رِيْ  پَهن كُني اونجو  تو جانَـه           نشيني سِـيل كُني هِي  بـاغِ شانَـه                 

        خيالِت  اونجـونـا  بـاغِ بِـهِـشـتَـه            اَبَس سوز  و  اَبَـس عَمبَـر سرشتَـه                 

        نِـهِـنگِ  بـاغِ شـاه ، بين بندخاكَـه           دِلُـم سـي ديـدنِ اونجـو هـلاكَـه

        به شوشتـر اَيْ مَخـي بيني صفويـي            بيـو رو  پِلتـي وَر پل حج خدويـي                  

        اوجنبِش پُـر اَ گُـل سُرخه و  سنبـل            هَمَش باغ و  هَمَش بُقلَس هَمَش گُل

        اَ مُ  گوش گِـر سَري زَن بندِ ميـزون             قـدم زَن  پِلتي جَنـبِ رودِ كـارون

        تو گُـشْ زيـرِ كُلَـه فرنگـي  جـانَـه            اَ  اونجـو سيلي كُـن، سر درهـانَـه

        اگر چَن ليق تو پِرنـي  رِي اوطِـه­تَـر            ببيني تـو اَ بنـدْ ، يِـه جويي بِختَـر

        اَ بـس كه ديـدنـي  و  دلـپـذيــرَه            به خوزِسُّـون و  ايـرون  بي نظيـرَه

        مينِ شوشتـر هِـ مشهـوره به طوفـا            تمـاشـا داره اونجـو سيـلِ لـوفـا

        چطـوري مُ  دُهـام وصـفِ هـواشَـه            خـودت وا  اويي و  بيني صفـاشَـه

        نخم بيشتر كُنُـم شيـريـن زبـونـي            به حرفِ (صالحه) دل دِه  دمـونـي

        تـو رُ تـوصيف  و  نـومِ كُـلّ ِ بـاغـا            مينِ كتــابِ  ديبـا  كُـن تمـاشـا

*********

غزل محلی شوشتری - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

غزل محلی شوشتری سروده محمدعلی صالحه

 

عالَم به تي ياش لِف تُ دل آرويي  نديدَه         چي حُسنِ جمالـت  هَنـي نقـاش نكشيـدَه

اي نشمين و طنّاز ، دِلُم هِی سيتِـه بـازَه         كور بُـوْن دو تي يَـم روزي اگر مثل تو ديدَه

مَيْ چِبْ بُووِه  اَيْ يَه رُو كُني سيلي به حالُم          تا بينـي كـه سر عاشـقِ زارت چـه رسيدَه

مثل مُنِه بيچاره بُـووِس حيرونِ عشقـت         هر كس كه به گوش نومِتِـه فحميد و شنيده

تا كِي مُ كَشُم بـارِ فراقِـت سـرِ كُـولُـم          بي مهري اَزِت ، اِغـذِه ، خـدا دونِـه بعيـدَه

مجنونِ خيالت مينِ پهن دشت و  بيابون          هيشكس نديده چي مُن  و هيشكس نشنيدَه

يا جونُمِه گِـر يا گُـو وَرُم كِي مَخي اويي           مُردُم بَسي وَتْ فحميـدُمَـه وعـدِه وعيـدَه

زير درگه حق (صالحه) سيت دَسِ دعا  بُرد          تا يَـه رو كه اويي ،  تُنِـه بَلْ بينـه به ديـدَه

 

کاربَنُّوهی - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شعر طنز و زیبای کاربَنُّوهی سروده شاعر محلی سرا محمدعلی صالحه شوشتری (مهدی آبادی)

 

             چَـن رُو  بيد وختـي مِـرَفتُـم خونَـه           بَـچُـونـوم هِي بـه  گِـرُفتِـن بـونَـه

             بـونـوهــويِ اَلَكــي ،  بيخـودَكـي           بـونـوهو  مسخره  و عَـس كَـنَـكـي

             همـه خُـلقـاشـون چُـر و پـوزا  پُـر           زيـرِ لُـوْواشـون  به كُـردِن  غُـرغُـر

             تابْ رسيد پامْ مينِ حوش ،كل پي هم           لِـفْ خروس جنگي به پِـرهِـسّـن وَم

             اَد و اَطفـارِشُـون كُـرد كـور  و كَـرُم           ايسـون وا گُم چـه اُووُردِن  بـه سرُم

             يكي شـون يَـه رُو  بِكُـرد هي  نـالَـه          بَـس تي يـاشَـه وُ سَـرُم  زد  گـالَـه

             گُـف ئي خونَـه سي اَما  تنـگِ ديگَـه          زشت و رُمـنـيـدَه وُ بدرنگِـه  ديگَـه

             يا يِه حـوشي سيمـون  وا  رِي اِسُوني          يا وَني كُـلْـشِـه  اَ  گيجِنــد رُمـنـي

             گُـف كُيـا بيـدي كه  دوشكَـه بينـي          چِنتَكــانَـه مـيـنِ ظـرفـو چينــي

             كا بيـدي تا  بينـي گِـرزِه بّـه  رِقـات         ميـمِـه دَر چِـغـذِه اَ  اِگُـو  بـه تِـرات

             گِرزِه هر يكْشُون  به يَـه رَنگ مي مَـد         سر دو پا وُستِه سي يِـت دَنـگ مي مَد

             ئي كُتـي شُـل اُومَد و  يك ديگَشُـون         حرفي زد ،  لاشُمِـه وَند بيد به شَكُـون

             گُـف هِـ چَن شُـووِه مينِش جِندِ گِـرَم         اَ صِـدُو جيـرجيـرَكـاش خُـوْ نَـمِـرَم

             گُف كه كاش مي مَدي مينْ هالْ نشيني        تـا تِـراتْ بــازيِ  مُشـكُــونِ بينـي

             جَنـبِ چيلَـه ، تـو غـروب اَيْ واسـي         بـه كُنِـن مُشكُـون نُـهـات  رَقّاصـي

             تا مُخاس  سَرشُون بلند گَـردِه قي يَـم         مارشُون زَد حرفي كه جِس برق اَ تي­يَم

             به تَشَر گُف كه  يِـه حوشْ شيكي مُخُم         خُـونـة دلـگُـش  و  آنتيكـي مُـخُـم

             مينْ ئي حوش ، چِغذِه مُ  بدبختي كَشُم         بينُـم و غُصّـه خـورُم ، سختـي كَشُم

             چه كُنُـم ؟ پيشِ مُـون اَيْ آيِـه كسي؟         سَفْقِ تُـوْ لِـه لِـه مي يا چَن بِـلِـسـي

             تـو پذيـرايـي مُـون بيـن  مثلِ  قُلَـه         اتـوبـانِ بَــق  و مــور  و بُـتُـلَـــه

             پُـر اَ ســوراخ و تِـرَك ، پُـر سُـورَس         تِـرَكـاش  مَـرگُـووي لـونـه تُــورَس

             هـر كُيـاش لـولِ  زَنَـه  جِكْ جونِــوَر        يَـه رُو تـرسُـم بُـووِه سَرمُـون  دَمْبَـر

             پِلتـي سَـفْـق و دَك و ديوارشِـه بيـن        چِـنـتَـكـو بـعـديِ بالـدارشِـه بيـن

             اَيْ يِـه فكري تو نَكُردي  سي ئي حوش        خُـمِـه هُـرّاقِ كُـنُـم پِي لنـگ كـوش

             گُـفـتُـمِـش زونِـه چِـتَـه  ، آروم گِـر        مُـنِـه بـدبـخـتِـه مَـيـار اِغـذَر جِـر

             گُفـتُـمِش اَمــرُو  كـي  تعميـرِ كُـنَـه       كــارِ بـنّـوهـي مُـنِـه پـيــرِ كُـنَـه

             كـارِ  بـنّــوهـي هَـمَـش دردِسَــرَه         اَ غـريـبــيُّ و اسـيـــري بَـتَـــرَه

             مگـو بَـنُّـوهـي، تـو گـو دَربِـه  دَري         حرصِ جوش ، خينِ دلي ، جون به سَري

             هر كي سِنگي مَـخـو سَر سِنگي  وَنَـه         به ابوالفضـل ،  خوشِـه بـدبختِـه كُنَـه

             وعـدِه هـاشُـون دِلـِتَـه اُوْ بـه كُـنَـه         روزِ روشنـانِـه وَرِت  ،  شُـوْ بـه كُـنَـه

             هر چي گفتـومْشُـون كه  بَنّوهي  چيه          اُوشُـون بيشتـر بـه زَدِن هـو و قـيَـه

             هر رُو پـي گـالَـه وُ پِي چيـك  چِـرَّه          مُـنِـه بيـچــارَنِـه  كُــردِن شِـــرَّه

             الـغــرض كُـــردِن اَخـيِــر  وادارُم          تــا كــه مُـون حـوشِ اَجــا وردارُم

********

             كي اَ اينجُـون مَخـو پـيـم  دمساز  بو          چـون ايسـون قصّه  مَخـو  آغـاز بـو

             بـعــدِ ئـي واقـعــة  وحشتـنــاك          نـه سي يُم خو ديگِه موند و نه خوراك

             كِـلِّ شُـو ، خُـو  بـه  ديـدُم بَـنّـانَـه          خُو گـچ  و چـيـت اَهـك و سيمـانَـه

             قـردي بَـنّـانِـه بـه  ديـدُم بـه  نُهام          قَـردي  مَرگُفتـي هِـنـا بِـسّـِه دُمـام

             قَـردي يَـقَّـش مَهـي مينْ دَسُـم  بيد          گَمـي زَمْ قَـدْشِـه مَـهـي گَـسُـم بيد

             قَـردي پـي دِشمون و پِـي هـوگـالَـه         هِـي اَ ميـنْ تُـبـرِه  بـه  دِروُرد مـالَـه

             شِمشوهـاش هِي به اُومِــنْ وَر نَظَـرُم          كه مُخـاس آرَشُـون  مين فـرقِ سَـرُم

             مشتـي كارگـر  به دُمـاش پي اِشـتُـو          مي مَـدِن بيـد طَـرَفُـم كـل  پِـي دُو

             دَسْـشون بيد كوپيـن و چَـن تـا دَلَّـه          پِي خُـشـوب زين هميطور سَـركَـلَّـه

             كَس نبينا ، دو تي يَـم هر چي كه ديـد          قـصـدِ جـونِ مُ  مَـهـي كُـردِن بيـد

             مينْ او حالَت  ،  وَشُون اُفتـا چه تي يام          سيخ  بُووِسّن لِـفِ سيخ چولِـه مي يام

             پِي ئي خو  ،  تـا دَمِ صُحْـبْ پيت كَندُم          دَسـي دَسـي خُـمِــه  اَنــدَر وَنـدُم

             فكرِ بَـنّــا كــه زَنَـه پِلـتـي سَــرُم          مَلِـكَ الـمُـوت بـه مـي يـا وَر نظـرم   

             صُحْـبِ گَـه تـا كـه تـي يـم وش افتا          هميطـور هـي دِكِ خـوردُم  سـر جـا

             وختي ديدم كه او داشت ميمِـه سي يُم          رَفـت اَ زانـوم قُـوَت و  رَنگ اَ ري يُـم

             سيم ، ئي روزَه ، كي مُخاس بيد ، نِـنُّـم          يا چه خووي ، سي مُ ديد بيـد، چِـنُّـم

             اِغـذِه گُـم  ، وختي كـه مي مَـد بَـنّـا          مُ  سِـپُــردُم خــودُمَــه دَسِ خــدا

             نَـفَـسُـم بند اُومِـه بيـد ميـن سينَـم          ميـن او لحظـه كسـي وُسْ آ  بـيـنَـم

             دو تي يَـم ، بِـقْ ، طَرَفِش مُونـدِن بيـد         فاتحَمِـه مَـرگُـوي كِـبْ خـونـدِن بيد

             عَمْبِلَـم رَفـت و  بُــووِس زُونُــم بِــر         لِـفْ موتور رِكْسي بـه كُـردُم هِـلِ گِـر

             وَخـتـي اُوْزارِشِـه ميـنْ خـونَـم بِـس          چِنگِلُـم بيخـودي هر دَم هِيـبْ جِـس

             سيكْ سيكِـه سختي گِرُفتُم هَمُوسُـون         يِـه تَكُـون ناجوري خـوردُم او  دَمُـون

             چـه ديـدُم دَسِ او  تيـشِـه  دوسَــرَه         بـه خيالُـم كه مَـخُـو جـونـمِـه گِـرَه

             جـنـبِ دَرْحوشِ خـونــه همســايَـه          داكُـمِــه دادِه بـيـدُم قَــد پـايَــه

             تــا كــه آ  ،  بَـل او  گــذردَه  اَ  وَرُم          تو نـدونـي چه اومـد بـيـد به سَـرُم

**************

             چه گُـمِـت وَختي كه بَـسِـن پـو كـار           مُـنِـه مَـرگُفتـي كـه  بُـردِن پـو دار

             اَ هِـن كه وُسَّـكـي تـيـنـا  نشينُــم            تــا خـرابـكــاريِ  اُسّـانِـه بيـنُـم

             يكي پاكـت گچِـه مين خاكابْ رِخـت             يكي گِل سُرخُونـِه سرْ  چيتـابْ  بِخت

             يكْ شُونـِه گفته بيـدِن  مَرگُو كه تُـن            آجُـرانَـه نشيـن وَنْ هِـي خـورد  كُن

             يكـي ديـوارِ بـه وَنـدْ بـي رِسـمُـون             سَرْ ملاتْ يِكشُونْ به داد هِي دِشمـون

             يكي شون ، لولَـنَـه هر دَم  به گُشيـد            اُوْ مِـرَفـت زيـرِ  سِمِنـتـابْ خوسيـد

             يِكْشون تا مي مَه ، اَ  صُحْبْ تا گُلِ ظهر            وَرْ مِرَفـت پـيِ  موبايـلِـش  هميطـور

             دورْ يكي مَرگوي كِـبْ كُردْ موس موس            دَمْ پَسا سيش به فرسنـاد بولـوتـوس

             رِنْـگِ وَنـد يـا اَ  اِبـي يـا اَ گـوگـوش           پي ئي كاراشـون مِرَفـتُـم  مُ  اَ  تُـوش

             يكي هِيـْبْ خـونـد و يكيـبْ زَد دارَه             خـونَـنَـه كُـردِه  بـيـدِن كــابــارَه

             چه سي يِـت گُـم مُ اَ كـار كُردَنِشُـون            سفـره پَهن كُردَن و  چي خوردَنِـشون

             اَ سفيدكار  چه سي يِـت قصّـه گُـووُم            يَه رُو  رَفْ بيد اُووِه پِي شِمشِـه  كُـووُم

             لوله كَش  وختي كه كُرد  لولِـه كَشـي            مُ بَـووِسُّــم بـيـد  اَ   دَسِ  او تَـشـي

             لـولـه وَنـد كـار ، ولي كُلّـش خـالَـه           تُـكِ كُـرد اُوْ  وَشُـون  لِـفْ پالـپـالَـه

             كاشيكـار  وختي كه كُـرد مـوزائيـك            تا ديدُم كارِشِه سيش هِـيْبْ  زَم چيك

             بَـس كه بـيـد كـارِ  او  هـردَم  بيلـي           كُـلّ بنـداشـون بيدِن  ، چَـپ چيلـي

             ديگـِه بَس جِـر اومـدُم بيـد  اَزشُـون           هِـي اَ نـاچــاري خُـمِـب زَم  وَرشُون

             خُـمِـه زَم تـا اُومِــه بــالا جـونُــم             نُـفـريـنِ دامْ  بـه خُـمُـو  بَـچُـونُـم

             كه اَچِـه  وا مُـون بـه ئـي روز اُفـتُـم            پُوقِـه پَل مُشت خُودُومَـه هِيْـبْ كُفتُم

             مينْ او حالت اُومِـه يادُم  هَـمُـوسُـون           گفـتـة نـابـي  اَ   او   نــاتــريــون

             كـه اگـر هـر كسـي بـدخـواه تُـنَـه           دِشمِـناتـي همـه جـا  پيـتِـه  كُـنَـه

             تو مَـدِش نُفرين ، ‌سي يِش هي كُ دعا            پُـويِ  بَـنّـا ميـنِ خُـونَـت گُـشُـهـا

             (صالحـه)خوب هِـنِـه گفتي به زبـون            هِـنِـه هـم گـو  ، مينِ  ئي دورِ زَمُـون

             اَيْ مُـخـاسـي كُـني كـار بَـنَّـوهـي            مثـلِ مُـن هِـي  بـه گُـووي  وِلْـوُهـي

**********

درّه مُلاّ - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شعر زیبا و باستانی شوشتر بنام درّه مُلاّ سروده شاعر توانای شوشتری محمدعلی صالحه  

 

شوشتری جاکَنـی کُن شهرِ خُوتَه آباد کُن            دلِ همشهریته هر جاس تو بیو دلشاد کُن

دشت و هامُونِشِه پُر گُل اَ  گُلِ شمشاد کُن             اُفتیناتـه کُتـی وَرزَن، اَ علـی امـداد کُن

                                       روز و شو مَم به گُووُم چشمِ حَسودت کور با

                                      بَدِ بدخـواهِ تـو جونـم  اَ  وجـودت دور با

وَر بیـو خونتـه بیشتـر مَهِلِـش  دَمبر بُو             مَهِلِش بیشتر  اَ هِن ، لِف بُـزِ گلّـه گَـر بُو

شوشتری نی ، هو که شوشترمُون نَخو بِختر بُو              وا  اَ جا جُمهـی کـه شهرت اَ  وِلاتا سَر بُو

                                      شهرِ دیباس ، وُ میراثی اَ شاپوره  ئی شهر

                                      به ولایت عُلَما معروف و مشهوره  ئی شهر

بس که کُردِن به  بناهویِ ئی شهر بی محلی            اَ همه برجِ سلاسل  سـرِ جـا مونـده کَلی

اُ زیاد هم که می­یا ، هِی به بَرَه وَش یِه قَلی            مُ ندونم که میـنِ شهـر اَما ،  نی یِه یَلـی

                                      تا که چاره کُنه و دردِ به دَرمُـون رَسُونـه

                                      وضعِ دَرهَم بیدشه آیه به سامُون رَسُونـه

دشتِ مینو اُوسُونـا  هَمچِه گُلِسُّون بیدش            نهرِ داریُّـون اَ پُر اُووی چه کـارون بیدش

باغون پِی  اُودیهیِ داریون  خندُون بیدش            پنبـه و غلّـه و بُقلـه ،چه فِـرُوُون بیدش

                                      ایسون هم داریون  پُر تایر و  پُـر اُشغالـه

                                      روز و شُووِش اَ رئیسون ئی شهر هیب ناله

رُ بین چوبنـدی گرفتـه هَمَشَـه اَمبارتـه            اَی که نمترسی ایسون اُونجُو پِ رُو وَن پاته

دیگه مَی خُو بینی یَه روز گُشی زیرش جاته             هر کُیـاش پاتـه وَنی شُوکُورَکی مین لاته

                                      کا گرفتن او فـداکـارونِ کـارگـر پیشـه

                                      کمـر کُـل بـه شکافتـن بخدا پِی تیشـه

ناترا فَحلِـه بیـد و کوپین و چَن تا زمبیل            داریـون لِـفِ کَـف دَسی به دادن تحویل

ایسون هم اطلس و هم لودر و هم جَرِّثقیل            کُلشُون سر همدیگه بون قُربونِ یَه زمبیل و بیل

                                       رُفتنِ داریون اَی هیسی ایسون اِغذِه گِرُون

                                      اُ  اَ مین کُه ، پِ چطور بُردِنـه تا اِصفاهُون

 

هِیب گُووِن پیلی سی طوفا اَ یُونسکو اُومَدَه             کارشناسی اَ فرنگ ، مَرگووی دُوشُّو اُومَدَه

مُشتی دکتر و مهندس بین که  پِی دُو اُومَدَه             تَم چه خوش باوری، میشیم اُومَدَه ،  تو اُومَدَه

                                      هِـ هُونُونِن  که مَخِن بُوجَشه کُل آسنُفِنِش

                                      پیلِ بازسـازیِ توفـانـه عزیـزم  خورنش

کُنی پیل ، جُونِ مُ ، تُوفا هَمَشُون رُمهِسِّن             آسیـووا اَ ئـی بی تکلیفـی  کُل جُمهِسِّن

دَنُها پِی چِل و چُـو رُو بین همـه گِرهِسِّن             اِسکناسُ که اُومَد بید سیشُون کُل پِرهِسِّن

                                      هُووی بید پیلی که تا اَمرُو به نُومِش وَندِن

                                       هر چی هم دار و ندارِش بید اَ گیجِند کَندِن

اَینـه آبشاری کُیا دیدیه تُن اِغذِه قشنگ             نه  به چین و نه به ماچین و نه شهرُویِ فرنگ

جو که هیچ نی­ب کُنِنِش مثلِ گُلی رنگارنگ              به کی وا دردِ گُوویم ، پِی کی کنیم رفعِ ئی ننگ

                                      هر کسی شهـرِ خُشَـه  مثلِ گُلی پَروَشتَه

                                      در عوض بـاغِ اَمـا هَمچِـه  خرابـه گَشتَه

مَغمینه هر کی اَ سر بنـد ایسُونـا نَمگُذرَه            بس کَفِش نرم و نُوالَه مَهـی بالشـتِ پَـرَه

ساحره هر کی مِرَه اُونجُون و جُون در به بَرَه            جویِ تفریحمُو چه پُر وحشت و خوف و خطرَه

                                      وا روی بینـی تـو همقَـدرِ دَرِه گـودالـی

                                      کُومی وا رُمهـه که تا پُر  بُو اَزِش کندالـی

یَه رُو گوش گِر اَ مُ رُو سِیلی کُن بند میزونَه            بی­ن که  اَ دَّسِ ئی مسئولینِ شهـر داغُونَه

گوشِ دل دِه تو اَزِش ، شـرحِ غـمِ دُورُونَه            نِشین وَر دَرّۀ مُلاّ ،  بین سی­یت چِب خُونَه

                                      هیب گُووَه جُـونِ مُ قُربُونِ هَمُون ناتَریون

                                       که نَهِشتِن به ئی روز اُفتیم و گَردیم وِیرون

بعدِ عمری که اُومِن   بندِ کُنِن  سنگ­کاری            اَ ئی دردی که عِبالشَـه دِهِـنِـش دلداری

چه سَقیل بید سی مُ پیدایـشِ نیکوکاری             نَدُونِسُّـم  کـه مینِ خُووُم و یا هوشیـاری

                                      دَسِ غیبـی اَ  ادارِه اُومـه تعطیلش کُـرد

                                      به کِلاتی به خدا  اُونجُـونِ تبدیلش کُـرد

سدِّ شوشتـر کـه بـه تعبیرِ دیگه شاپورَه            سرِ جاش دَمبَـر و کُـل لُونـۀ مار و مـورَه

سنگِ اوّل هِـ سی تاریخ هَنی هم مَستورَه            سَرِ تأسیس و بَناش ، قصّـۀ جـور وا جورَه

                                      اُ زیـاد هی که می­یـا ، گالَـه وُ فریاد کُنَه

                                      اَ همـه شوشتـریـون  داره او امـدادِ کُنَه

 

به گُووَه شوشتریـون خیلی وَتُون دلگیرُم            پِ وفـادارای کُیـا رفت ،  مَهِلیتُـم میـرُم

اَی که امـروزه ایطور گوشه نشین و پیرم             دَس خودُم نیسی ،  فلک کُرده هِنه تقدیرُم

                                      یِـه زَمُونـی مُ  تماشویـی و رعنـا بیـدُم

                                      اَ همـه دیـدنیـا شُهـره بـه دنیـا بیـدُم

اَی اِمُـوم پاتـه وَنـی ، پُلی می­یا وَر نظرِت           وختی دیدیش ، به ئی حال هِی بزنی مینِ سَرِت

هِیب کَشـی آه  اَ  ئی دنیا و دلِ بی خبرِت            اَی تعصّب به دِلِت هی ، بِـبُـو دُولُّو کمرِت

                                               سی خودت هِیب گُووی ناتَر چه چیو شوشتر داشت

                                        کاش بناهویِ قِشنگش کسی بالو سر داشت

اُو اداره کـه بـه میراث همـه جا مشهورَه            هو که اِغـدَر  به عملکـردِ خودش مغرورَه

نتـره کـاری کُنَـه ،  جُونِ مُ مَی هم زورَه             اَی نه  آثـارمُونِـه بینیت پُرِ مینشُون تورَه

                                      روز به روز هِی به بُـووِن اَبنیه­هـا دَمبَرتَر

                                      به رَسَه روزی که آثاری نَبُو مین شوشتـر

شوشتری جاکنی کُن خُونَته ویرون کُردِن             دشت و گلزارته بی رونق و بی جون کُردِن

نمبینی مَی که تیو  شهرتـه گریون کُردِن            وَری جُمجالی کُن ، بَل دردته دَرمُون کُردِن

                                        پِ سی روز کِی­یِته جُونُم پِ تو تا کِی خُووی

                                       تا به کِی خاموشی و نَمبُووی هیچ عَفتُووی

 (صالحـه) قصّـۀ دردِ مُنـه افشـا تو مَکُن           هر کی بدخواهِ مُنَه بَس کُن و رسوا تو مَکُن

خین سیاوُوشه ایطور  زنده و احیا تو مَکُن            شرحِ بدبختیمه بیشتر اَ هِن  انشا تو مَکُن

                                       ترسُم آخـر  اَ مُن و تُن کسی رنجور گَردَه

                                       یا که مین شعرِ  تو شخصیّتی منظور گَردَه

اَی که جُونُم بُـووه باقـی بـه گِرُم دادِ تُنَه             بـه رَسُونُـم بـه همـه نالـه و فریـاد تُنَه

بِکُنُم زنـده به هر جـا کـه مِـرَم  یادِ تُنَه             پِـی سَـرُم پُـر بِکُنُـم گـودیِ بنیـادِ تُنَه

                                       مُ بـه اُسّـا بـه گُووُم گِلشِه گِرَه پِی خینُم

                                       عشقتـه شِشتِنـه پِی جُون و همـه آئینُم

 

 

شعر طنز شِرنی - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شعر طنز شِرنی سروده شاعر محلی سرای شوشتری محمدعلی صالحه

 

بينُـم ئي روزا ، بَنـعَـتي وَنْـهِـسّـه به دورون            یَـه نومِ وَنِـن ، هـر رو سي يَـه كيچَـه وُ ميدون

هر روز بِـونِـن  نومي جديد هِي سَـر بَچـون             ساسان اُومَـدَه جو  قُلـي و عـيـدي و شـعبـون

                                   نومي جديـداً هـم اُومَـدَه  ،  اَي كـه تـو نـنّـي

                                   نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي

وا بينـي سي بعضـي ، ايسـونا رشوه حيـاتـَه             خوردن قسم و آيـه سيشُـون نـقـل و نبـاتـَه

سي كسب ئي مال ، هركي بنـوعي به تراتـَه              نـنُّـم كـه چطـور سيـلِ كُـنِـن  روز مـمـاتـَه

                                   كالَك ، بـووس اُرسـيُ و نوم قُـنـدُره ،  ورنـي

                                   نوم رشـونـَه هم نوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي

اَمـروزه ديگَـه رشـوه لِـفِ شـِرني شِـريـنـه             داد و ستـدش ،  مَـرگووي كه ركنـي اَ ديـنـه

بعضی سی ئي كار هِي به بيني عَسبشون زينَه             اَرواحِ بُـووَش خوب زده چنگ ،حبـل مـتيـنـه

                                   قَـپ كَـنـدَن و نوم فضـولـي مَـي دم در  ني ؟

                                   نوم رشـونـَه هم نوم خـدا  ،  ونـدِنـه شِـرنـي

كِي جامعه بيد اِغـذِه اُوسُون ، درهم و برهم ؟            كِي اِغذِه كُلَه شرعي به وَنْـدِن اوسون سَرهَم ؟

كِي دیدی اَ خونش گُرُوسَـه دختری  هر دَم ؟             كِي رُشوِه گَـري  اِغذِه رواج داشْ مينِ عالَـم ؟

                                   هِـ  عّـيـن حقيقـت هـيُ و حـرفُـم شِـرِ وِر  ني

                                   نوم رشـونـَه هـم نـوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي

ناتر هـمـه هَـمـديگَـنـه وُلاّ ،  به شنـاخـتِـن           پُو ناموس و پُو دين ،  همه جونشُونـه به باختن

بيچــاره و بدبخـتـه به نـوعي بـه نـواخـتِـن           كِي ديدي سي ئي كسب حروم اِغذِه به تاخْتِن؟            

                                   بي ريخـتِ بلند ، نوم ديگَـش مَي كـه شِـور ني ؟

                                   نوم رشـونـَه هـم نـوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي

امّـا بسي دنيـاكِـه  بُـووس ، امـروزه  اِدبـيـر            هر كس بـه زنـه سايـۀ همنـوعِ خـوشـه تيـر

بعضي بكُنـن پي ئي هِن اِشكَم خوشونـه سيـر             نـنّـن بخـوره  طايـرشـون يَـه رو به گلگيـر

                                   ونـدِن به لُـغـُز، بَـحـتـيَـنَـه ، نومِشِـه فِـرني

                                   نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي

تـا كِـي ديگـه وا  ، اِغــذِه رويـم راهِ خطانـَه              تا چغـذِه خوريم رشـوَه و  هِـي پيـل ربانـَه

كُرديـم مُتحـيّــر  ،  اَ ئـي كـارامـون خـدانـَه           مَي خُوْ بيني سيت مينِ بهشت وَنْدِنِـه جانـَه

                                   مَـي لوس دِقِـن ، نوم ديگَـش يعني لِـچـر ني ؟

                                   نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ، ونـدِنـه شِـرنـي

 

اَلحق ئي روزا ، رشوه گَـري كـرده چـه كولاك              بعضـي كه بـه سويِن به ريا تيكشونه سرخاك

پي كارشـون ، بين داد همـه، رفتـه به افـلاك              اصلاً مهـي مين دِلشـون ندارن  اَ خدا ، بـاك                   

                                   مَي معنـي آدم عصبـانـي  ، ايـسـو جِــرْ ني ؟

                                   نوم رُشـونـَه هم نـوم خـدا ،  وَنـدِنـه شِـرنـي

نـنُّـم كي ئي طرحه ،  اُومَـد و كـرده پيـادَه ؟             سـر رشـوَه  ، عجب نـوم قشنگـي او نـهـادَه اَحسنـت بـه ئي فكـر و بـه ئي تصميم و ارادَه              چـون ميـلِ هـِ   اَمروز بـه دل خيلـي زيـادَه

                                   مَي نوم چروك ، معني خـمُـونيـش كِـرور ني؟

                                   نوم رشـونـَه هم نوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي                         

يـه روز يكي گفتـي كه يـه كاري به تو دارُم                    ئي شرنـيِ گِـر ،  تا سي تو گُـم مشكلِ كارُم

گفتُـم بـه او آخِـر به مـرض قنـد مُ  دُچارُم                    گفتَي كه شفات مـيـن هِـنـه جُـون بـرارُم

                                   هر چنـد سي تو ناقـابلَـه و دنـدون بـگِــر ني

                                   نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي

گـفتُـم بـه او ، هِـ كّار تـنـِه خونـِه خـرابَـه                 كه هَّـر  رو بـه يَـه نـوع گِـري حق حسابَـه

هر چنـد كه بكـار بردن هِـن  ، امـروزه بابَـه                 رو  دِش به هُـو كه بَنديـر و تشنـِه ئي ثوابَـه

                                   گفتَي كه چـِتـه ، هِي مُـنـِه پي حرفِ شِـپـِرني

                                   نوم رشـونـَه هم نـوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي

بس امروزه هر جـا كه روي شرنـي خورونـه!                    وا ريـم و بَريـم ، دس دعـا ، ميـره و  زونـَه

تا حجّتِ حق آ بـه ظهـور ، مين ئي زمُـونـه                     شايد كه او  سَر جاش ئي تـَشِ هّـار نشونـَه

                                   كوش ورزشي ، يَـه نوم ديگَش مَي كه لِبـِر ني؟

                                   نوم رشـونـَه هم نوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي

اي (صالحـه) دونـم ايسونـا رشـوه حـراجَـه                   هرچند كه ئي پيل ، اَمرو به هر جويي رواجَه طعـمِ هِـ به زير دنـدون لِـفِ گوشتِ تُراجَـه                     يَـه پِر نَكُنه گول خوري ، تقديم كُني باجَـه

                                   وا كاري كُنـي ، جو به جو وَش هِي خـتِـه پِرني

                                   نوم رشـونـَه هم نوم خـدا ،  ونـدِنـه شِـرنـي

 

شعر طنز پژو - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شعر طنز پژو سروده شاعر توانای شوشتری محمدعلی صالحه ( مهدی آبادی )

 

خـو ديـدُمـه دُوشّـو كه خـدا  داده نجـاتُـم         كولْ عَسـبِ سفيدي همه جا هِـي به تراتُـم

مَـرگُفـتـي خـدا دَسِ خـودش  داده بـراتُـم         موندُم كه مُ  مينْ قيـدِ حيـات يا كه مماتُـم

                                       گُفتُـم دَمِ صُحْـبْ بـچـونه پِـي حـال و هوويي

                                       خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

ديدُم كه خـدا دادُمـه هـر چي كه مُخـاسُـم            پِرْهِس اَ  سَـرُم مرگُووي كُل هوش وهواسُم

بـالا چـه گِـرُف بيـد او پرستيـژ و كـلاسُـم            صَرفُم ديگه  نَمْكُرد كه مُ وَرْ هر كسي واسُم             

                                       قانـع نَـه بـه پيكـان بيـدُم اصـلاً نَـه رِنـووي

                                       خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

ديـدُم اَ  دِلُم غصّه مَـهـي كُـل تَكِـهِـس بيد       مَرگُفتـي گِـرِندِ چُـرِ بَخْـتُـم  گُشِـهِـس بيد

شانسْ  مَرگُـووي بارشـه دَرِ خونـۀ مُ بِس بيد       شهبازِ سعادت  مَـهـي مينْ سَـر مُ نِشِس بيد 

                                       كـولْ كَشتـي بيـدُم اِنَّـهُـو مِـنـجـيّ ِ يـِه اُوي

                                       خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

يَه پِـركه ديدُم رِخْـتِـنه كُل بَـچُـون كنارِش       هِـي يَـزلِـه بِـكُـردِن  به يمين و به يسـارِش

بيد وايـه به دِلْشون كه بُـووِن پِلْتـي سُوارِش       كُردُم تي يَـمـه پيس ،  نَه وَنِنْ عيبي به كارِش                  

                                       پِي هُـلْ تَـپـون مينْ ماشينْ نِـشِسّيم همه تويي

                                       خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا  كـه خـدا دامـه پژووي

ديـدُم مَـهـي دوشُّـو تَـقِ  اُوْرا  مُ  بِـگَـردُم          فرهنـگِ مُ داشت فاصلـه خيلي اَ ئي مـردُم

رَفْ بيـد اَ  قَـدُم مَرگُـووي كُل غُصّـه وُ دَردُم          مَرگُفتـي كه مُ ن كُـولِ بُراقْ هِي لِـرِ خوردُم

                                       مينْ دشتي به خوندُم سي خودُم پِيْ يِـه صِدويي

                                       خُـوْ ديـدُمـه  خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

خُـوْ ديـدُمـه مَـمْ مثلِ همـه مـردمِ پيل­دار           نِـشْسَـم مينِ ماشينْ اُومَمَـه منجـيِ بـازار

پِـيِ چه پُـزي ماشينـه رُونـدُم مُ سي بُلـوار           طوري كه به هيشكس نبيدُم مَرگُـو بدهكار

                                       نَـم دامِـه سلام هيچ نَـه بـه دارا نَـه گـدويـي

                                       خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

 

پُش فرمون بيدُم نِشسه چه دكتر وُ مهندس         پام بيد سَرِ گاز ، نِنّي چطور هِـي مُ به دام جِس

وَرْ  مردمِ بدبخت وِلَكـي فرمون به جَرهِـس         هِي بيخودَكي  ماشين نُـهُـو پاشون به لِـرْهِس    

                                    ماشيــنِ نُــو وُ عِـنـدِدلــي ، داره صفـويـي

                                    خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

بَس كولِ موتور نِشْسِه بيدُم ، قُـرُّو بُووِسُّم        دِق كُـردُم اَ بـي مـاشينــي وُلاّ پُـكِـهِـسُّـــم

ماشيني كه مُبْ ديدُم اَجا  هِي بِكِـهِسُّـم         قَـردي لِـفِ مـار دورِ خـودُم هِيْـبْ لِـفِـهِـسُّـم

                                    هم خـوبـه رسيـدُم مُ  اَخـيـرِش بـه نـوويـي

                                    خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

اَمـروزه ديگـه روزِ  پـژو  وُ  اِلـِگـانسَــه         بعضي بي ن خدا سي شُونْ گُشيده دَرِ شانـسَـه

زيرْ پاشُون بين وَنـدَه  مُـدِلُ  كارِ فرانسَـه        تنگ نيسي تي يَم چون به اُوشُون داد ئي آوانسَه

                                    هر دَم بـه جِـهِـن كـولِ سمند يا سي اِل اُووي

                                    خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

بس هر رو مي یا يَه مُدلِ ماشين و خودرو          ديـدنشـون  دلِ بَـچـونِ بيـچــارَمِـه كُـرد اُوْ

هر روز به خورُم هِـي لَقِ لُولْ تا به سَرِ شُّو        هِيْبْ گُم سي خودُم كِيْبْ رَسِه شُو ، تا كه بَرَم خُوْ        

                                    بلكـه ميـنِ خُـوْ  مَـمْ  نشينُـم پشـتِ دِوويـي

                                   خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

اِي (صالحه) مَيْ نِنّي كه خودرو چه گِرُونَـه        قيمتْ هِـ  مطابق ايـسـون پِـي قيمـتِ جـونَـه

وا هِـي روي خُوْ بلكه يِـه  شُووي اَ زمونَـه        بينـي كـه پـژو پـاركِـه هِـنـا  مِنجـيِ خـونَـه

                                    رَفـتُم بيد اِمُـوم مَـرگُـووي بَـسُـم يِـه گِـرُوي

                                    خُـوْ ديـدُمـه خيـر بـا كـه خـدا دامـه پژووي

 

شعر طنز فرهنگی و اجتماعی - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شعر طنز فرهنگی و اجتماعی از شاعر محمدعلی صالحه شوشتری بنام دیندارون امروزی

 

روز و شُو هِی به گُووُم شکـرِ خُدو سُبحُونه                 که مین قلـبِ مُ  هِشت پِلتی  اَ نـور ایمونه

اَی ئی نور هم اَ دریچـه دلِ مُـب زد بید دَر                نَدُونسُّـم کـه چطـور سَـر مُ  بَـرُم دورونه

شرحِ داستانی مُخُم گُـم  سی همه دیندارون                مرگِ ایمـون و شرف  سر خطِ  ئی داستونه

معنیِ بیتی که گفتم ،  ایسُون آشکـارِ کُنُم                 اَی کُنی صبـر و  وَنـی  سر جیگرت دندونه

بچونِ امـروزه پِی نـومِ پـرستیـژ و کلاس                 زیر پُهـا وَنـدِنـه  نـوم حیثیـت و ایمونـه

یکشون یَه رُو به مُ گُف چغـذه اَ دنیا  عقبیم                جانمـاز مـار و بُـووَم پَهن هَنی مین ایوونه

وختی مهمونی می­یا   پیشِ مُ   نِنُّم چه کُنُم                 او دَمـونـی کـه سرِ سجـده بُـووَم گریونه

پِیِ ریشخند به گُووَم مَی که بُووَت مُردِه بُووَش ؟                   که ایطـور خوسیده سر خاک و اَ دل نالونه

ئی خرافـاتـه  ندونـم کـه چطـور وَردارُم                  جو که خوننـده بُـووَه ، قاری و قُرعانخونه

خوردنِ شربـت مُن ، بـادۀ گلرنگـه هَمَش                  خـوردنِ اَوِ  اُو پِـی  ســورۀ اَلـرَّحمُـونـه

اِی مسلمون تی یته گُش کُتی  چهارجَمبِتِه بین                    بین چطـور خارِ کُنِن  دین و حریم قُرعُونه

پِ کُیا رَف  او دلِ  پاکی که مین سینمو بید                 صبر کن ، سر گَپ هِـ هَنی زیرِ لحاف پَنهُونه

بعضی مردم بین چطور حج مِرَوِن ماش الله                  مَهی لِـر خوردنِ دور حـوشِ خـدا درمونه

وختِ بیرق زنون ، بچونش و  زونش پی هم                  به کُنِـن رخص و کمر همچـه  منارجمبونه

سر پتی دختـرِ حجـی مینِ مردم به ترات                  منکـراتـه  مَخـی بینـی ،  بخـدا اونجونه

شرف و غیرت نـی  ، وختی حیا بارِشِه بس                  فکر پِی بـا ، چه بُـون اَنـدا بِکُنـی ریبونه

شُوِ بیرق زنون رو سیل کن بین تال­تمبک و اُرگ                 گَه نجمهی تو اَ جـات ،  جویِ تو زیر دالونه

رَسُهـا تا اَ خونـه حجـی بَـری فیضِ تموم                  قردی اُرگ کـاره وُ  قردی بینی نی همبونه

حجی حجِ تو قبول گَـرده و سَعیِت مشکور                  قسمتت با  همه سالـه گِـری عید قربونـه

ناتَـرا مـاهِ محـرم همـه میـن سر به زدن                  هر کی مین سر زِ ایسون نَمگُووِنِش اِنسُونه

به گُووِن عَزیِه بَسَه بعدِ هزار چهارصد سال                  کی ببو زنـده حسینی  که به خاک زندونه

روز عاشور که ببـو ، زونـه و  دختر پی ناز                   به زنه  دَر  مهـی سر سفـرۀ شـاه مهمونه

یکی لوواشـه  لـفِ گُـل بـه کنـه عُنّابـی                  یکی سرخـاب زنـه  اِنَـهـو میـن آلمـونه

یکی پَل پُوشـه لِـفِ مـرغِ فِـری پیچ کُنَه                   کُـرده بیچاره وُ حیرونِ خودش ،  شیطونه

یکی اندامشـه  چی مـارِ کُلـی مـوجِ دَهَه                  دلبـری درسِ دَهَــه نـومِ خـدا بچـونـه

به گوویش خانـم ، خارُم به حجابت رَسُهـا                  در جُوابِت به گُشَـه سر دل و در دِشمُونـه

اوسونه وا که هلیش  و گُرُوسی مین چپیله                  قسمتت غیرِ هِن  لِنگ کوش و کُتَک بارونه

اَی به کارِ ئی زنون سِیل کُنی بعداً  به  بینی                 دَسِ  گُـل دادنِ میـن اُو اَ  کـفِ مـردونـه

ممکنـه پُرسی اَزُم میروهون تخصیرشون چیه                  زنِ شی دار اَ  میـرش بـه بَـره فَـرمـونـه

اوینـۀ مـرد  عزیـزم  میـنِ دنیـا  زُونَـس                 زونـۀ بـد اَ پُـهـو مـرد بـه کَنـه تُمبونـه

چغذه میره بیده که  سَرشُون  به زی افتاده                 چِغـذِه مجنـون که اَ  زن در به در و وِیلُونه

چغـذه هـم عالِـمِ ربّانـی اَ دامـن زن نیک                 سُویِهِس سَرشُون به گَردُون مینِ ئی گَردُونه

باغونی هر چی به کالَـه ،هونه برداشته کُنَه                 حاصـلِ خوب ، اَ دس رنـج و عمـل باغونه

مَی ببو سیبی تو کالی چِنـی  وَش تیت تَرَّه                  وَر زلیخــا ، میـنِ تـو نـوثمـرِ کنعـونـه

پِ خـدا کی فرجِ منجـیِ عالَـم بـه رسـه                  تا ئی خارانـه کَنَـه جونـی دَهـه بوسونـه

الغرض صالحـه گُـش چشـمِ دل و بینـا با                  عـزّت میـنِ ئـی دنیـا نگـووی آسـونـه

 

**********

سَراُوا و محلّه های شوشتر - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شعر زیبا و منحصر بفرد سَراُوا  و  محلّه های شوشتر

سروده شاعر محلی سرای شوشتری محمدعلی صالحه

 

         دِلُــم داره هَــوُويِ  رودِ كـــارون          مُخُـم رَم ساعتي سَـر بندِ مـيـزون

         دِلُـم تنگ و  دِلُـم سُخـتِـه شِـنُـوَه         دِلُم كُشـتـه ،  دِلُـم تُشـنِـه  او  اُوَه

         مُخُم رَم سي شِنـو مُ ری به شوشتـر          كُـنُـم زنـده ،  اُ خاطـراتِ نــاتَــر

         گُشُـم زيـرِ كُـلَـه فـرنگـي جـانَـه          اَ اونجـو سيـل كُنُـم سـر دَرُّهـانَـه

         رَوُم پِي دوس­رفيقـون سي شِـنُـوي          اَ  زيـر سِـ محـمــد بُــووُم  مُ اوي

         سوار تيـوپ عُـدول بنـديم  وسط اُ         خوريم غُرّاب وسط مَـنـدو  وُ قُمبـو 

         اَ سـر ريـزا  وَنـيـم اُ  تـيـتـنـووار          اَ ذوقِه دل ،  به ري اُ ، هِـي  زنيم جار

         هِـ  چَن وختـه دِلُـم  گشتـه هَوُيـي          اُووُرده يـاد ، او دورون طِلــويــي

         او دوروني، كه پِـي بچـون مـحـلَّـه          مرفتيـم ري به سَـراُ ، گَـلّـِه گَـلّـه

         او دوروني كه پـامـو گُـردِه پـا بيـد          دلامون پُر ، اَ  شور  و پـر صفـا بيـد

         او دورون كه دلامون غـم نـداشتِـن          گرفتاري  ايطـور  هـر دَم نـداشتِـن

         او دورون كه بخورديـم نون و خرمـا          به زِیم خرمانـه مـيـن اَنـگـون آردا

         اگر پيل كم بيد  امّا  دِلمو خوش بيـد          اگرچه فصلِ تـووِسُّونـمُـو تَش بيـد

         جِرِنگِـه ظهـر اَ  حوشا هيب زديم دَر          مِرَفتيـم سر شطيط  يا رودِ گَـرگَــر

         اَ چَن صدمتري اُ ، رَختـامُـو دَسمُون          نبيديم  فكر عَفتـو  بَس به گَسمـون

         بيدن بعضي كه وا  رَختـا بـه جسّـِن          خُـشُـونـه مِنجـيِ سَـراُ   به  بِسّـن

         نَـدونُـم گُمتـو اَ  چّـِـه دوره و كِـي          به هر سَراُوي وَنـدِن ، نوم مَـحَـلّـِي

         ايسون اَي خاطِـرُم  ، يـاري نمـايَـه           هَميطور پا به پا  ،  پِي شعـرُم  آيَــه

         سي آغـو كه تُنـي مُـخـُـم اَ نـاتـَر          بَرُم سيـت ،  نومِ  سَـراُوُيِ  شوشتـر

         اوسونا هر مَـحَـلّـِي داشت صفويـي          بـه هر سَـراُوي بيـد  اُ  وُ  هَــوُيـي

         اوسون دنيا به رنگ و ري ديگِـي بيد          او دورونِ جَوُونـي ، چي ديگِـي بيـد

         اوسون دَم پَسين اَي يَـه پِر بِگَشتـي          اَ مين هر سَـر مَحَلّـِي كِب گُذشتـي

         به ديدي كُپِـّه كُپّـه جِك جَـوُونـون          بيدِن پو حال حكايت ، پيـرِ مـردون

         به هركنجـي بـه گَـرمِ قصّـه بيـدن          هـمـه فـارغ اَ درد و غصّـه بـيـدن

 

         به گُفتِـن سرگُذَشتـا هِـي اَ نـاتـَـر          اَ  او  دورون وُ حالِ روز  شوشتــــر

         چه خوش بيد، ياد او دورون بخيـر با           صفـو او بَـچـون و پيـرون بخيـر با

         ايسو اَي تَم ، يـِه پِلتـي حالشِ داري           اگـر مِـيـلِـت كشيد به خاطـر آري

         كه هر سَراُ چه نـوم داشت و كُيـا بيد          اَ هـمّـه كُونشُـو بيشتـر باصفـا بيد

         بيو پِي هم  به شرق شهـر وَنيـم  پـا          اَ  دَم رُو  گِند به گِند ، اُوم ري بـه بالا

         مُـقُـوم   بالاتـرِ گُـورصـابـيـونـَـه          هِـ  جو شِنُـو ، سي هر پير و جَوُونَـه

         خوشا صابيكُش  و خوشا  اُوسُـونـِش          به جِسّـِن  بچون پِي  پُشتَك اَ  بُونِش

         دُكُونشَمس قـردي  بالادَس مُقُـومَـه          مينِ شوشتر  هِـ  سـراُوي به نُـومَـه

         چه پُل خَرّاطُـون و دُكشَمس و جابِـر          چه ميدون شيخ ، اَ بَچَـش تـا اكابِـر

         مرفتـن مين ئي سَراُ  سي شِـنُـووي          اَ  وَر حوضيلَكيـش ، بُــووسّـن اُوي

         نِشِـسّن سر كَمَر پَـحم ، دَسِه جعمي          به شُشتِن سَرشُونَه پِي چنگي خَدمي

         دكونشمس ، پِلتـي بـالاش مالَميـرَه          گُدارِش پِي  ،  ولي جاش بي نظيــره

         ئي سَراُ ، جُو شِنـو  سَـرگِـتـيـونـَه          كَمَـر خينيش ، هَني هم سَر زبُـونـَه

         تو اَي صفـا مَـخـي بينـي اَ  كـارون          دَمُونـي رو ، بـه سَــراُ  كيزبِنـارُون

         به هر ساعت روي غِرغُـووه اُونجُـون          اَ خلـقِ دور مَـحَـلّـِي دوخوهـارون

         بيـو سَـراُوِ  سيّــد ،  رو  شِـنـو كُن         نشين وَر باغ خان ، هِي سيل به اُ كُن

         به زير لُوِش،‌ كِنـار اُ ، گُـش تو جانـه          هُو كه بـالاش  بَـنـو حَـمُّـوم خانـه

         اَبَـس كه پاك و پِرچه، بخترين جاس          اَ كـارِ خـوبِ خـلـقِ گُـودِ عـبّـاس

         ديگـه رَه ني اَ اينجـو ريـم سي بـالا         رسيـديـم چونكـه زيــرِ آسـيـووا

         اَ بَـعـدِ ايـنجـون كُلّـِش بي رَهُونـَه         ئـي نقطـه ، عَسَّلِـش  ،  وردِ زَبـونـَه

         ايسون وا  اُيـي و چَن ليـق تو پِـرني         اَ  بالـو پِلُّـه­هـا چَن كيچِـه پِـيـنـي

         اَ مين چـپـيـلـوهُ عبّـاس  گُـذردي         خـروس طلـوهـيـه رَهـشِ نـوردي

         تو  وَر  خونـِه حج­آغـا كـه رسيـدي         به بينـي جويـِه كه هيـجّـا نديـدي

         اَ پـلـه هـا تـو  رو ،  وَر  آسـيــووا         كه اَلحـق ،  اُونجـونـا داره  تمـاشـا

         چه كيچِـه پَهـن چه دروازه چه اوراز         چـه عَبلابـانـو وُ خلقــي اَ كـهـواز

         مينِ سَـراُوِ طـوفـا بـيـدِه جاشـون         اَ سر سيك ،  وُسكِه بيني شيرجه­هاشون

 

         اَ  سَر بـونِ حَـج­آمَنـدل به جِـسّـن         خُشـونـه مِنـجـيِ لوفا  بـه بـِسّـِن

         بـه زيـرِ ضابِطـون سَـراُ دوپـولـون         لووينـه­ها بـِكُـردِن اونجـو جـولون

         اوسونـا كه بـيـدِن كـار ، آسـيـووا         به مي­مَـد قاطـي اُ ، هي آرد اَ شيـوا

         هُو  وَختِش بيد  كه ري اُونجو  نشيني        به عينـه موهي­يو  زيـر شيـوِ بينـي

         قَلاچيتَـك ، اوسون پُـر بيد اَ موهـي         نديـدُم شيـربُتـاشـه، مُ  به جوهـي

         سي يَه غولِش ايسون دل مُب زنه لك         بيدِن كُل چندِ هـم ، تا حَـدِّ كُلمَـك

         او جنـبِ پُل تـو رو  ، سَـراُ  قَزاعِـل         كه اونجو جـويِ تفريحه وُ جو سيـل

         سي هَـمّـِه خلقِ اِشكَفتي  سـراسـر         اَ ئـي سَـراُ  نبـيـد ، سَـراُوي بِختَـر

         ايسون اَي ريم جلـوتـر، اِي عزيزون          قِشنگ پا  ونديمه سـر بـنـدِ ميزون

         هَـمُـو بندي كه شاپور  وَنـد بناشَـه          اَ  اُ كارون  به گَـرگَـر بِس دو جاشَـه

         سَـرِ بـنــد اَي روي  ،  ده دَرّه  دارَه          بـه تـووسُّـون اَ  مخلـوق بيشمـاره

         يكــي اَ دَرّه هــاش  ،  دَرّه زَنـُونَـه          مينِـش تـا حَـدِّ زُونـي ،  اُ  رَوُونـَـه

         اَ زير بند گِـر بيـو ،تـا زيـرِ كَت­خان          چــه دورونِ گذشتـه ، وُ چــه الان

         سي شاهزيت و سي دُلدُل هِي قُرُق بيد           اَ خلقِ اونجـونا  هر روز شُـلُـق بيـد

         نَدونُـم زيـر قَلـه، ديـدي كَتـانـَه ؟          نَدونُم بُـرديـه اُونجـو تـو جُـانَـه  ؟

         به زير كَـت زنجيلـي وا ري نشينـي          صفـويِ  سبـزه ميدونـه تـو  بينـي

         اوسون چوبندي حال هَوُ ديگِي داشت          اَ هرجا ، اونجو يِه صفو ديگِـي داشت

         اوسـونـا  مَـردُمونِ شهـر  اَ  گَـرمـا          به زين دَر ، جِنگِ ظهر هر روز اَحوشا

         اَ پيـرمـرد تو گِـر تا  او پـيـاشـون           مينِ چيلاكِـه بيـده  هر رُو جاشُـون

         اَ  دُومِـه دَس قَلَـه تا  پُـلِ شـاپــور          به رختن اَهلِ كَندال اُونجُـو لِف مـور

         سي او بَچَش  كه دَس شِنُـو  نـدونـَه          هُو هم جاش منجی سَراُ سنگ­بُرونَـه

         اوسونا سنگ بُرون بس بي­خطر بيـد           هِـ  يَه نومِ  ديگَش تُسلِه مَـبَـر بيـد

         اَ سنـگ­بُـرون ميو زيرچَـرد و لُوفـا           اَ بچـون كوره، اُونجوب گشتِه غوغـا

         كُـتـي دُومِنتَـرِش ، سَــراُ  زَنـونـَه          كه مين سَرشُون به وَنـدِن داريـونـَه

         اَ وَر  سَـراُ  زَنـُون ، كـه دومِـن اُيـي          مي یو ، يَه راس تو وَر پُل حج خدويي

         اَ  پُـل تا بَنـدِخـاك ، اَي ري دوبـاره          بيده غِـرغُـو ،  اَ بـچـون زير مُنـارَه

 

3

         ديگـه اينجـو بـه بَـنـدُم  مُ  كتابَـه          حكايت شهرمـون  پُـر آب  و تـابَـه

         يكي اَ صدهـزار ، در وَصفِش اَي گُـم           هزارتا  مثنـوي ، وا  سيش نويـسُـم

         مُنِـه وا بخشيت اَي ، عاجزتون كُردُم           هِـ  سَراُوُيي بيـد كه نومشُـو  بُـردُم

         اميـدوارُم ، ديـار و شهـر شـوشتـر         بُـووه اَمـرو اَ دُوشِش هـر رُو بختَــر

         هَـوُ صـالِحنـه هـم اَي كـه داريـت          به ئي جاها ،  اَزش  هِي ياد بيـاريـت

************

 

انتقادی و اجتماعی - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شعری زیبا ، انتقادی و اجتماعی با لهجه محلی از محمدعلی صالحه شوشتری با نام رشوه

 

           پيرمـردي اَ يِـه كيچِـيْ  بِگُـذشت          قامَتِـش بيـده اَ پيـري لِـفِ هشت

           كوتـي پُـر پَهـرُو وَرِش ،كُل كِـرِوِر          مُ نَـدونُـم اَ كسي بيـدْ مَهـي جِـر

           بيدْ مي ياشْ كُل اَ سَـرِ پيري سفيد          تا ديدُم ، رفت و اُوطِـه تَـر واسيد

           دادِه بيـد، داكِـشِـه قَـد ديـواري           به مُ  مَرگُفتـي كه داشت بيد كاري

           جُـوْ كه بيد وُستـه ، اُومَد نزيكتَـر          دَسـي سر زُوني و  دَسـي به كَمَـر

           اُومِــه پيشُـم وُ سـلامِــش دادُم           تـا ديـدُم حـالْـشِـه ، اَ پا اُفتـادُم

           فكرِ كُـردُم ، سي مُ هم روزي مي­یا           كـه ايطـور مثـلِ او  اُفـتُـم اَ پُهـا

           اَلغَـرض گفتُمِـش اِي  جُـونِ عمـو           اَي كه كـاري به مُ داري ، پِ دِ گُـو

           گُف ايسوبْ گُم ، مُـنِـه هفتادساله           اَچِــه روزِ مُ  بــه ئـي اَحـوالَــه

           گُف ايسوبْ گُـم اَ غمِ پَـنـهُـونُـم           اَ سـيَـه بَختـي خُـم و  بَـچُـونُـم

           گُف مُخُم دردِ دلي گُم سي تُن راس           اُوسون مينْ جامعه بين جُو مُ كُياس

           گُف تُني صالحـه كـه  شعـرِ گُووي           آدَمُـونِ بَـدِ پِـيْ شعـرِ كُــووي ؟

           هِـ تـو نومْ  بُـرديِـه كُـل باغـانَـه           گُـفـتـيَـه شـعـرِ دَرِه مُـلاّنـَـه؟

           تُني كه  هِـيْـبْ كُـووي مَسئولينَـه          اَ ئي كاراشُـون دِلِـت هِـي خينَـه؟

           گُفتُمِش ،  صالحـه آ  ، نُـومِ مُـنَـه           ايسـون هم نـاشـرِ پيغُـومِ تُـنَـه

           مُ هَـمُـون  صالحـۀ شوشتري­يُـم           حرفِ حَقِّبْ گُم و  پاش هم جَري­يُم

           ايسون اَي تَم  مُـنِـه  محـرَم دُوني          يا  كه هـمـدرت و  همـدَم  دُونـي

           گـو اَ دَسِ كي ايطـور خينْ­­جيگَري           چه بُووِسَّـه كه تـو اِغْـذَر  پَكَـري

           گـو كه اَيْ پِلتـي خدا ياري كُـنَـه           بـه رَسُـونُـم بـه همـه دادِ تُـنَـه

           گُف مُخُـم وَت نويسي مينْ اشعـار           شـرحِ احـوالِ مُـنِـه بي­كس و كار

           گُف نِويـس زنديهـي وُلاّ  سَخـتَـه          وِيْ بـه احـوالِ هُـو كـه بَدبخـتَـه

           اَمرُو هر كَس به غمِ جُـونِ خُـشَـه           فكـرِ اَمبـاشتَـنِ  اَنگُـونِ خُـشَـه

           نَـه بِـرار ، فكــرِ بِـرارِش هيسـي          نَـه رفيقْ ، مينْ  غمِ يارِش هيسـي

           نَمْكُـنـه كَـس اَ كسـي اِطمينُـون          دلِ صاف صادقـي نَمبينـي ايسون

           شِمشيلِ هر كي سي هر كس تيـزَه         هـر روزِش  اَمـروزِه رستـاخـيـزَه

           كُل به جُونْ همديگِـه اُفتومِه اَچِـه          مفتـي  وُژدانـمـونـه دومِـه اَچِـه

           هر كي مينْ كوخه  همنوعِ خُـشَـه          سي او هر دَم مِـره  نقشه بِكَـشَـه

           اُخ كه  ناشكـري چه بيـدادِ كُـنَـه          هُـو كه هم دارِه بين فريـادِ كُـنَـه

           سي تيكِـه نونـي به هـر در  بِزَنيم          اَ دلِ همـديگـه هِـي قَـلْ بِكَنيـم

           خيـليـا گشتِـنِـه قابيلـي ايسون          صدي يَك، نَمْبيني هابيلـي ايسون

           رحم و انصـاف اَ مَـيُـون  وَرسـادَه          حرصِ پيل هـرچـيِـه بر بـاد دادَه

           اعتمـادي  مـيـنِ مَـردُم نـيـسي          خوبـي و  آدمِ خـوب كم هـيـسي

           مَـرگــوي وخـتِـشِـه آغـا  آيَـه          كسي حُرمَـت كسي­يَـه نـمپـايَـه

           بـچـۀ  اَنگِـلِـه چِـرت و چَـرَنــد         سر بُووَش  هِي بِكُنـه دَسْشِـه بلند

           گُف نويـس تـا كه هِـ اَعمالِمُـونَـه          پِ خـدا كِي مَخي ري اَزمُـو كُـنَـه

           گُف تياتِـه گُش و  چارجَمبِتِـه بين          بين كه دنياكِـه  بُووِس  چِغذِه زَبين

           بين جُـهُـون ري بـه خرابي مِـرَوَه          روز بـه روز  دارِه بَتَـرتَـر به بُـووَه

           فسق و فحشـا همه جـا موجِ  زَنَـه         بيـن كـه آمــارِ هِـ  تـا اوجِ  زَنَـه

           كَشِـهِس جامعه كُـل ري به فسـاد         شرف و حُجب و حيـا  رفته بـه باد

           وا بيني اَمـروزه دختـر كُـووَكُـون          ئي عزيـزون و  ئي تيپـويِ جَـوُون

           در مي­يُن هر رُو به  يَه رنگ و لباس          نُومْ  هِنَه  وَندِنِـه پيشرفت و  كلاس

           كُووَكي كِـبْ زَنِـه سُرخاب­ماتيـك          سي ئي پيشرفت و كلاس وا زَني چيك

           خـواب ئي كـارا همـه علّـت دارِن          يَـه دليلِـش هِـنِـه كـه ، بيكـارِن

           عـزيـزُم  وَختـي كسـي بيكــارَه          نَـدُونَـه ،  ســر بـه كُـيـا  وا  آرَه

           يا دُمـو فسق و فـجـور دو  بِكَـنَه           يا سي ترياك خُشِـه  اَنـدَر بِـوَنـَه

           هِيبْ گووِن وضعِمُو رِخْتَس مين هم          روزگار گشتِـه هَمَـش غصّـه و غم

           اَمْرُو هِي قربونِ دُوشكَـه  به بُـووِن          اَ خوبـي ناتَـري­يُـون  هِي بِگُـووِن

           هِيب گُووِن كاش اوسونا زنده بيديم          زنديهـي ناتَـري­يُونَـه بـه ديديـم

           ناتَـرا قلبِشُـون چِغـذَر صاف بيـد          ظاهر و باطِـنِـشُـون شفّـاف بيـد

           دوني علّت ئي هِنُون همّـه چيَـه ؟          ئي گرفتاريمُـون تخصيـرِ كـيَـه ؟

           بس كه نيّـتمُـون ايسـون  ناپاكَـه         اَيـنِـه هـر آدمـي طعمه خـاكَـه

           هِيْ به چسبيت به ئي دنيوي زَبيـن         تو كـه وا خُوْسي اَخِـر  زيـرِ زِمين

           پِ چِتَـه اِغذِه ايطـور جـونِ كَـني         نونْ حَـرُوم مينْ گُلي بَچُونتِـه وَني

           پادشاه رفت و گـدا ،  كُـل مِرَويـم         عاقبت كُـل به طرف گـور به دَويم

           ولي سِيـل كُرديمِـه اَحـوالِمُـونَـه         خونديـمَـه نـامـه اَعمـالِـمُـونَـه

           پِلتـي رُ خـونـه بدبختـون و بيـن        سي رَضُ حق يه كُتي وَرشُون نشين

           بين چطـور  سَر بِكُـنِـن زِنديهيَـه        اوسون دنيا بين كه مين  دَسِ كيَـه

           بين چطـوري  بـه دُمُـو نـونِ دَوِن        نه دُمُـو نون ،  كه دمـو جـونِ دَوِن

           گُف نويـس زنديهـي پيـرُم كُـردَه        اَ ئـي دنيـا ديگِــه سيـرُم  كُـردَه

           بَس اَ صُحْبْ تا به سَـرِ شُـوْ  به دَوُم        بخدا هم كه به  جُـوْ  نَـمْـرَسُـهُـم

           مُ كــه وا چَـن رُو رَوُم دَرديكــار        كه يِـه بَنُّـو، مُنِه پِيْ يِش  بَـرِه كار

           تـا دِرارُم يِـه مِــزي شِنـدِرغـاز         اَي خِرُم پيش يِه  كُتـي سيب وپياز

           پِي ئي مِـز كِي پِ  مُ جُرعَـت دارُم        كيلـووي گوشت، مينِ خونَـم آرُم؟

           يا خِـرُم كوشـي سي ئي  بَچُـونُـم        اَ  ئـي غصّـه ، اُومِـه بـالا جـونُـم

           هاج و واجُـم مينِ ئي دور و زَمـون        پيـلِ بي ارزش و جِنسـويِ گِـرُون

           عاقبت كار ،  مُ نَـدُونُـم كه چـيَـه        رفعِ مشكلْمون اَخِـر ،  دَسِ كـيَـه

           صاحبِ دُوْرون ، پِ تُن كِي مَخي اُوْ ؟        كه اَ ديريـت بخـدا كُرديـمِـه تُـوْ

           وَر بيـو ،  بلكـه تو چـارِه پِ كُنـي        سـي اَمـا فكـرِ  دوبـارِه  پِ كُنـي

           هُو كه هر وَختي سه چار مرغِ كُووَه        كِي اَ حالْ  گُسنِـه خـبـردارِ بـووَه

           چَـن روزه ،  دردي عِبـالِ سَـرُمَـه        غـمِ عالَـم ،  لِـفِ جُـومِـه وَرُومَـه

           مُ خـودُم پيـر ،  كُـووَكُـم بيكـارَه        به خيال هـر كي كـه هِـن بيعـارَه

           نه به قرعـانْ ، ئي هِـ بيعـارْ نيسي        كار كُنَه ، حيف كه سي­يِش كار نيسي

           بعدِ عمری كه ليسانس رفت و گِرُفت        دلْ ذغـالِ مُ بـه احوالِـش سُخـت

           بَس كه هر روز مُ  به بينُم ئي جَوُون        هِـي دُمُـو كـارْ مِـرَوَه دلْ نِگَـرُون

           دردِ بيكـــاري، اَ بِـيْـنِـش بُـردَه        ميـنْ دِلِـش شـورِ جَـوُوني مُـردَه

           هر اِدارِه كه هِـ رَفْ ، دُ نْشِـه جواب        يَه جَوُون چِغْـذِه تَـرَه بينِـه عذاب

           يَه رُو حرفي، يكي در گوشِ مُ گفت        كه دل و جونِ مُ پِي حرفِ او سُخت

           ديگِه نَمْ گُم كه چه گفتُـم او بشـر        در جوابِش، هِـنِـه گُفتُـم به تَشَـر

           مِـزِ چَنْ صد تومِنـي ،‌ نيسي علاج        كه سي كاري مُ  دُهـام رشوه و باج

           رشوه دادنْ سي مُـنِـه بدبخت  ني        دادنِ كار سي شما هم ، سَخـت ني

           اِغـذِه پي حيلـه و تـزويـر و ريـا        مَگِريت جُـونِ  ئـي خَلْـقُـونِ خدا

           اَيْ علي بْ ديد ، كه تو شيعۀ اُووي        خُـتِـه اِثني­عشـري هم به گُـووي

           كَفَنِـبْ دِرْدُ و  اَ  قـبـرِش بـه زِ دَر        به بُـريـد حُلقـومِـتَـه سـرتاسـر

           پِ تو كِـي پيـروِ  اثنـي­عشـري  ؟        كي هِنَـه گُفتـه كه تو هم  بشري ؟

           پِي مسلموني اِسِيـت  جونُـمُـونَـه        مِخنيديت شيـرَه­مُـون وخينُمُونَـه

           بـه ريـا يَـخَّـنَـه  اِغـذَر مَدِريـت        اِغـذِه پيل رشـوه اَ مَردُم مَگِـريت

           دين نداريـتْ كُـتـي آزادِه  بُوويت        حـامـيِ مَـردُمِ اُفـتـادِه بُـوويـت

           اِغْذِه پِي حَق مَكُنيت ،  دَسْ پِنْجَـه        به فَقيـرُون ، مَـنُشُونيت قِـنْـجَـه

           آهِ بيچـاريـهـي ، عالَــم سُــوزَه        به زميـن ،  عَـرشِ خـدانِـبْ دوزَه

           تا كه گُفتُم هِنـه ، ديـدُم او گُرُخت        يِه چيو هم مينِ لوواش هِيْـبْ گفت

           گُف كـه داري خُـتِـه عاجز بِكُنـي        پِي ئي حَرفـا ، خُـتِـه اَنـدَر بِـوَني

           تو اَ دنيـا ،  مَهـي خيلـي عَـقَبـي        اَيْ چه مين محنت و رنـج و تَعَبـي

           اَمْـرو هر جـا روي و پاتْ كَشَـهَـه        وا ديهي رشـوه كه كارِت گُشَـهَـه

 

 

داغ تینوهی - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شعر زیبای داغ تینوهی سروده شاعر محلی سرای شوشتر محمدعلی صالحه

 

مردُم گُلي­يُـم گشته اَ دنيا ديگـه خِرتـاس                   قلب و جيگر و ليقلووام گشتنه پاس پاس

اَ گَّـردشِ گـردونِ فلك سر مُ  بُـووِس تاس                  چي  قوسِ كموني كَمَـرُم نَمبُو ديگه راس

غربت ، اوسون مين حوشِ خودت ،دردي گِرونـَه                  داغِ غـمِ تيـنـوهـي  اَزُم بُـردِه تَـوُونـَه

************

دنيا به زمين كُفت و نه ورداشت نه بِناشتُم                     هركس به طريقي لِفِ عَس  وَنده كِلاشتُم

بُردن اَ وَرُم هـر چي كه مين جُلّه مُ داشتُم                     دِروُردِن اَ  ريشـه اُ   نُهـالُ كه مُ كـاشتُم

روزُم لِفِ شووَه  ، بسـي دِلخينـي كشيدُم                     مُردُم  وُ  اَ  بـچـونِ خودُم خيـري نديدُم

************

آخِـر به كـي وا  داد و شكـايتمِـه رَسونُم                     اِنشويِ سيه روزيـمِـه وا  پيشِ كي خونُم

بس نـالـه كُنُم مَي بِبُـو خالي  دل و جونُم                     بَـچـونِ مُ دنيـانِـه گِرُفتِن  هِـنِـه دونُم

فائيده چه دارَه ايسون دارُم وَشُون دَرواس                     آخِـر اَ كي ناليم هِـ از ماست كـه برماس

************

داستـانِ مُ لَمليـزِ غـم و شيـب و فـرازَه                     هـر گوشـة او پُـر  اَ  هـزار نكته  وُ  رازَه

سـرتـاسـرِ تفسيـرِ مُ پِي سوز و گُـدازَه                      قصّـة مُ  وارَسَنـي نـي ،  شرحـي  درازَه

اَيْ مِيلِـتِـه تا رَه بَري  وَمْ بيني چيُـم مُن                     تاريخُمِه رو خون كه اوسون فَحمي كيُم مُن

************

نـومِ مُـنِـه شوشتر  نَصَـبُـم خيلي بلندَه                     دادُم نَـدونُـم گُم سي شما چِغذَر و چَندَه

تاريخ بِگُووَه سِنگُمِه هوشنگ اوسون وَندَه                    پِي دَسِ خـودِش گـوديِ بنيـادُمِـه كَندَه

هر جـا كُنـي وَمْ سيلْ ، بيني آثاري ديارَه                     ميراثي بـه خوزِسُّـون كسي لِف مُ  ندارَه

************

صـد يـاد اَ  او نـاتَـر و دورونِ شـرينِـش                            مُلكِ مُنِـه هيشكس نديدَه فِند و  قرينِش

خوزِسُّون كه معروف بيدِه پِي خاك و زمينِش                  خوزِسُّـون چِـه انگشتري بيدُ و مُ نگينِش

دارالعُـرَفـا  شُهـره مينِ  ايـرون بيدُم مُن                          كرسيّ ِحكومـت مينِ خوزِسُّـون بيدُم مُن

************

نـاتَـر ميـنِ بازارِ  مُ صد راسِه عَيون بيد                      هر راسِه اَ  يَه حِرفه سَرِش نوم و نشون بيد

هر جا هنر و صنعت شوشتر به مَيون بيد                  چوقابَـفُون مِهردشتي يِشون وردِ زبُون بيد

اَ كيچه و اَّ هـر چپيلـه اَيْ بـه گذشتـي                      هيب خوندن اوسون  جولهَرون  دُرفيلي و دشتي

************

 

هر كيـزه گَـري پِـيِ او  اُوواز شـريـنِـش                     مَرگفتـي كـه داودِ خـدا  دادِه قرينِـش

سقّـا وُ نمـدمـال پِـيِ صـوتِ نِمِكيـنِـش                     اَلحق به رُبوهيدِن اَ هر كس دل و دينِش

هر رهگـذرَه در دُكُونـاشُـون به نُشُونـدِن                     نُه بَنـدِ فَتُـلاّنـَه اَ دل وَختـي بخونـدِن

************

كُل شهرِ تو اَيْ گَردي ايسون جولهَري نيسي                   دَيّاري اَ  خَـرّاطـون و آهِنگَـري نيسي

مينْ راسِـه دِرِنگِشتِ چَكُشْ مِسگري نيسي                    اِحرام بَف و حلاّج و اَثـر دِلْـوَري نيسي

مينْ فكـرِ ئي كـارا ديگِـه  اَمروزِه كسي ني                     هِي هم كه زَنـُم داد ببينُم  دادرَسي ني

************

وَختـي كـه ميـا يـادِ مُ او فصـلِ بُهـارون                  وَختي به بووِس عيد و همه خرّم و خندون

تُخم اِشكَنَـك و بـادِ چـووي بـازيِ بَچون                   چـادر بِـزَديـم يـا به شِعيب يا  به بيابون

الحق كه چه لطف و چه صفو داشت اوسون شوشتر    

    چه فصل بُهار و چه هَوو داشت اوسون شوشتر

************

اِيْ واي ديگِـه بازيِ عَسْ پِرتْ كُنَكـي  ني                        غُمْ غُمْبَك و گِمبِـه بُـرَك و شِردَهَكي ني

اِش تي تي و لَمْ لَمْ شِكـري ، سَر بِنَكي ني                    اصلاً  اَ  او بَـچـونِ قديم مَرگـو يكـي ني

خيلـي ايـسـونـا دِلْشون هَني آرِزومَندَه                           تا يَـه رو بينِـن بـازيِ سَـلاّرسري كَنـدَه

************

افسوس كه دلپـاكـيِـه اَرزونـي فُرُختيـم                   قَـردِ هَمِ نِنّیم و اَ  تَش همدیگه سُختیـم

دنيا اَ خُمون ، خِيليمون دَس تَنگيم و لُختيم               سي همديگِه جون سَختيم و سي ديگرون مُُفتيم

 قِصِه مُ مُخُم گُم سي شما  اَيْ كه گِريت گوش              تا زِنـدَم و زندِيت مَكُنيت شهـرِ فراموش

************

 اِيْ شوشتريـون همّت مَردانَتُـون كا رفت                   پِ حُـبّ وطن دوسـيِ  جانـانَتُون كا رفت

 سازَنديهـي و  عشقِ به كاشانَتُون كا رفت                   آزاديهـي و  نـعـرة  مستـانَتُـون كا رفت

 شوشتر طَرَفِـت  دَسِ نيـاز اَمـرو كشيده                   هيچ روزي ايطور شهرِمُون  دلتنگي نديده

************

 مصداقِ خرابـيّ مُـنَـه هـي اَ ئـي گفتـن                  شهـري بِـبُـو  ويـرون اَمـا هم اَ  نگفتـن

 جُمهيت و كُنيت خاك و خُلانـَه اَ  مُ رُفتَن                  وَرسيت اَ ئي خُوْ ،فصلِ بُهـارَه  وُ شِكُفتَـن

 هر جـا روی ای صالحه وا نالـه زنـي تُـن                  پو شهـر مُخُمِت بیشتر اَ هِن گاله زني تُـن

************

 

 

مهاجرت - استاد محمدعلی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شعری ناب و خواندنی به نام مهاجرت سروده شاعر محلی سرا محمدعلی صالحه شوشتری

 

      یَه شو مُ ديدُم خووي كه موندُم بيد اَزِش مات          ديدُم كه يِه دالووي نِشِسَّسْ دَمِ سَعبات

      جنبِ يِه خونِه دَرْچووي چارِش به سَرِش بيد               لِفْ مـارِ جَـوُون مُرده اَ دل هر دَمِ ناليد

      تيك­بندي سَرِ تيكِ او بيد محكم و بَسَه          ري مَخْبولي داشت بيد ولي بيد خيلي شكسَه

      بِسُّـم سَـرُمه زي كه گُذردُم اَ وَرِش رَم                 تا ديدْ مُنِه يَه دَحفِه ديدُم ريشِه گِروف وَم

      وختي كه بُووِسُّم اَ وَرِش چَن قَدَمي دير                   بُنگُم زِ يِه طوري كه بُووِسُّم مُ زِمين­گير

      وَرگشتُم و گفتُم به او كه نومِ مُ بُردي ؟          يا داشتي يِه دَرواسي ، ايطور بُنگِ مُ كُردي ؟

      اَ گوشة چارِش يِه كُتي سِيل به ري­يُم كُرد        خوب قَردي گِريوِس ، اُوسُون نومُمْ به زَبُون بُرد

      گُف صالحه حق داري مُنِه تَم نَه شِناسي               اويي اَ  وَرُم رَد بُووي و پيشْ مُ نَه واسي

      تَم مَرگُووي بُرديِّه اَ يادِت كه كي­يُم مُن          خوب مِنجي تيامْ سِيل كُن و سِيل كُن به ري­يُم تُن

      تا گـردشِ ايّـامِ بيني سرْ مُ  چه بُـردَه                       تا بينـي به اَحـوالِ زُغالُـم  چه اُووُردَه

      تا ريشِه ديدُم پُر  اَ تِرَكْ يَه­پِـرِه مُوندُم                    مينْ هر تركِ ري او چه دَردو كه نَخوندُم

      گُف رودِ شِرينُم، بين فلك كُردِه چه پيرُم                سِيلُم كه كُني هيبْ گُووي الانِ كه ميرُم

      رودُم بين كه اُفتامِه  به  يَه گوشِه كِنارَه                   يِه طُّوري كه بَچَم مُنِه هم جا نَمي­يـارَه

      پِيْ اِغـذِه كه دارُم كُووَك و دخترِ رعنا                 بين هيشكُون سراغُم نَمي­يا  ، موندومِه تینا

      سِيلْ كُن بين چطور مينْ تَشِ تِينوهي به سُوزُم    

      فرقي ديگِه سيمْ نَمكُنه ، چه شُّو وُ چه روزُم

      دارُم ايسونْ دَرواسي اَزِت ، تا مُنِه هيسي          سرْ بيكَسي­يُم  ، اویی روی شعري نويسي

      شعري مُ  مُخُم تا همه جا رِي هونِه خوني          بَچُونُومِه پِيْ­يِش ،  هَمَنَه پيشْ مُ كَشُوني

      دونُم كه تو هم چِبْ كَشي و هِي جِري اَزشون          وا مَطلعِ شعرِت بُووِه  امّا به ئي مَضمون

      اِي شوشتريوني كه اَ مينْ شهر همه جِسّيت          رَفتيت مينِ تِهرون و كرج كُلْتون نِشسیت

      وندیت همه حوشانِه حراج ، كُلّه فُرُخْتيت           لِك شهرِ خُتُونه همه هِشتيت و گُرُخْتيت

      دونُم كه ايسون دِلْتون سي شهر پِلتي بُووِسَّه           وايِه كُتي ديدنْ او  به دلْ كُلْتون  نِشِسَّه

      دونُم كه اگر مِنجي كرج يا كه به هر جو           باغا و بُهار شوشترِه مينْ خوب بيني هر شو

      دونُم كه ايسون چِغذِه به دل آرزو داري          تا جَنبِ يِـه  بُقلِـه  نِشيني  زيرِ كُناري

      دونُم كه اگر شِمرُوني يا تجريش و قُلهَك          سي بَند و شِنُووِش به زَنَه دِلتون ايسون لَك

 

      دونُم كه تو  اَيْ  لندني  يا شهـرِ تورنتو       سي ديدنِ طوفابْ زَنِه دِلْتون لِـفِ بَمْبو

      دونُم كه ايسون بالِ زَنَه دِلْتون سي شوشتر       تا اويي نشيني قَـدَري  سَرْ  پُـلِ گَرگَر

      رودُم هَني دير نيسي، بي­يِت مينْ دل و جونُم        بينيت كه چطوري سي شما دلْ نِگَرونُم

      آخر اَچِه پِي­يُـم به كُنيت اِغذِه جُدويي        چِغذَر فِرينُم دِلْمِه ، گُمِش يَه رُو ميويي

      پِي بُرديت و دونيت كه چه اُفتادِه بُووِسُّم        دونيت به زمينْ گَرمْ مُ اَ تِينوهي زِهِسُّم

      دونيت كه اَ ديريتون به سر مُن چه رسيدَه        پِي بُرديـه شَهرِت اَ غريبي چه كشيدَه

      دونيت كه هَمِه عُمرُمِه وَندُم مُ به پاتون        كورِن دو تي­يَم، بَس گِريوِسُّم به دُماتون

      دونيت كه بيدُم مركزِ خوزسُّون يِه روزي        اُوازة مُن پَهنْ بيدِه مين ايرون يِه روزي

      دونيت كه به باد رفته هَمِـه دار و ندارُم        دونيت كه به خوزِسُّون ايسون بي­كس و كارُم

      دونيت كه نَمُونده ديگه وَم تاب و تَووني       دونيت كه بووِسَّـه كَمَـرُم  مثلِ كَموني

      رودُم بُخُـدا رسمِ  وفـاداري  هِـ نيسي        حُبُّ الوَطن و  شيوة دلـداري هِـ نيسي

      وَرْسيت و بي­يِت مارتوونِه بينيت چه غريبَه        بِسَّسْ سَرِ جا بي­كس و  بي يار و طبيبَه

      وَرْسيت و بي­يِت دَسْمِه گِريت تا كُتي وَرْسُم        تا  دردِ دلِ سُختَمِه  قَردي سي شما گُم

      تا كِي اَ ئي و او  مُ گِرُم هر رُو سُراغتُون        تا كِي دلِ مُ وا گِـرِه گُرْ هر رو اَ داغتون

      تا كِي لِفِ يعقوب  به سَرِ رَهتون نشينُم        تا اوت اَ سفر بَـلْ يِـه كُتي ريتونِه بينُم

      دونُم كه بووسّيت همه دكتر وُ  مهندس        امّا اَچِه رودم سي مُ تِينا به گريت جِسّ

      رفتيت و وِلاتانِـه هَمِـه كُرديتِـه آبـاد        امّا شده كه روزي اَ شوشترْتون كُنيت ياد

      روزي اومَدَه يِكْتُون كُنَه فكري به حالُم         پِيْ­يُم  بُووِه هَمنالِه سي  ئي بَختِ زغالُم

      روزي اُومَدَه ، يِكْتُون يِه چي آ ، سي مُ آرَه        دَستگو سيتي­اِسكَن  هَني مين شَهرْتون ندارَه

      كونْتُون اَ شما مُجتمِعي يَه رُو  بَنا كُرد ؟        كونْتُـو اُومَد و دردِ مريضونِه  دوا كُرد ؟

      دلْ كونْتون سي شهر سُخت و اَزِش جِسّه فِرِشكي؟  

     كونتو زدِه مين  شهرْ  مطبِ دندون پزشكي؟

      هر كس كه سي قلبِش يِه كُتي دل نگرونَه        وا گُم ئي هِنَه وا رَوَه فاتحه خوشِه خونَه

      چِغـذَر اَ ئي درد وا  مُ كَشُم ناله و فرياد        هِي بينُم و هِي سُوزُهُم و  هِي مُ زنُم داد

      مينْ شهـر بخـدا دكترِ قلب و كليِه ني        يِه دكتـرِ ماهـر تيَـه و گوش و ريِه  ني

      هر كس كه تي­يَش سُرخِه وُ يا گي­بُونَكي بِس        لِف تَق­زَنَكي بيني سي اهواز  او هِنا جِس

      اَيْ پو كسي اِشكَس و ديدي يا  كُتي كوهَه        مثلِ خودِ  اَمبارته او سرْ جوْ خوشِه رُمهَه

 

      بَس هِيبْ گـووه اَلانِه كه جونِ مُ زَنِه در        چون ني متخصّص خوبي وُلاّ مينِ شوشتر

      صد شكرِ خدا  هَمَّتون هيسيت متخصّص        امّا بين عزيزونتون  همه عاتـل و ناقص

      آخِر نه هِنُون ، هَمَّشون قومـونِ خُتونِن        همسايه و همبـازي و خيشـونِ خُتونِن

      وا چِغذِه غريبونْ سي مريضونمُو كُنِن ناز        وا چِغذِه رَوِن هِي سي ويزيتي مينِ اهواز

      چِغذَر مينِ جَعدَش مُ دُهام نول و كرايه        امّـا يكيتـون روزي ديـارِ مُ  نـه آيَـه

      سَرْ وَختِ مُ يَه روز نمي­يا  تا بينِه حالُم        تا بينه اَ بختُم مُ چطور  هر رو  به نالُـم

      آخر نه شما هم اَ ئي خاك و اَ ئي اُوْويت       علّت چيه كه رَفتيت و پيشم نَمي­يوييت

      علّت چيه ؟  تا چاره كنيم دردِ ئي كارَه        رَفتنْ بـه وِلاتـا بخـدا سـودي نـداره

      اَي پشتِ هَمِه داشت و اَ پيشُم نَه مِرَفتيت        دنيانِـه خدا دونـه كه الان  به گِرُفتيت

      هر چند كه اَ دَستون دلِ مُ لِفْ قُچي خينَه        راضي نبيدُم گَرتِ گُلـي سَرتون نشينَه

      راضي نبيدُم تا نِشينَـه خاري به پاتُون        يا اينكه كسي حرفي زَنَه روزي دُماتون

      زيرْ دَرگهِ حق چِغذِه مُ  كُردُم ئي دُعانَه        تا يَه رُو بينُم شهرت و پيشرفتِ شمانَه

      هر جا كه مَخيت رِيت خو رَويت ، جويِ حَرَج ني        پيشرفتِتون رفتنْ مينِ تهرون و كرج ني

      پيشرفت هِنِه كه شهرِ خُتونه كُنيت آباد        هر جا به سرافرازي اَ شوشترتون كُنيت ياد

      رودُم بخدا دردِ فِـراق سَرسَـري نيسي        هر كس كه نَبو فكر ئي شهر، شوشتري نيسي

      اِي صالحه پو شهرْ ديدُمه جوش و خروشت        مَمْ وا  هِنِـه گُم  تا بـووِه اُويزة گُوشِت

      مينِ رگِ هر شوشتري ، تا خينْ به زنه جوش         هيهات كه شوشترشه كُنه روزي فراموش

 

 

حضرت محمّد ، امام حسن و امام رضا (ع) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

شـد رحلـت خیـرالبشـر ، الله ­اکبـر         زهـرا شـده خونیـن­ جگـر ،  الله­ اکبر

***************

باز این چه شور و ناله بر پا در جهان است         شهر مدینه سر به سر اندر فغان است

فریادِ آل مصطفـی بـر آسمـان است        شد هـر مسلمـان نالـه­ گـر ،  الله ­اکبر

***************

آه  ای مدینـه گوهـر نایـابِ تو  رفت        نور هُـدی خورشید عالم تاب تو  رفت

خون گریه کُن از دیده چون ارباب تو رفت         شـد شـام تـارت بی­ سحـر ، الله­ اکبر

***************

امشب خدا ،  در آسمانها غـم گرفتـه        بهـرِ نبـیِّ  مصطفـی مـاتـم گرفتـه

بـزم عـزا سـرتاسـر عـالَـم گرفتـه        جاری شد اشـک از هر بصر  ، الله­ اکبر

***************

آه ای مدینـه رخت ماتم رو به تن کن        همـراه حیدر جانِ عالَـم را کفـن کن

یکدم نوازش بر حسین و بر حسن کن        افتــاده در دلـهـا شـرر  ،  الله ­اکبـر

***************

بالیـن بابـا حضـرت  زهـرا بـه زاری        دست عـزا بر سر زنـد بـا بی­قـراری

اشکش چکد از دیده چون ابرِ بهـاری        گردیـده حالـش محتضـر ، الله ­اکبـر

***************

هـم زینب و هـم  اُمِّ­ کلثـومِ پریشـان       سرهـا به دیوار از  جگر در آه و افغان

همـراه مادر ناله ­گـر با چشـم گریـان       شـد شیـر داور نـوحـه­­ گـر الله ­اکبـر

***************

واحسرتـا زهـرا ز  پیغمبـر جـدا شد       خـون بــر دل ذُریّـۀ  آل­ عبــا شـد

زین درد و ماتم صالحه نوحه­ سـرا شد        حیـدر زنـد دستش به سـر ، الله ­اکبر

***************

حضرت محمّد ، امام حسن و امام رضا (ع) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

سینه­ هـا غـرقِ آه و  نـوا شد         رحلـت خـاتـم الانبیـا شـد

**********************

اشکِ غم جاری از دیده ­ها شد         رحلـت خـاتـم الانبیـا شـد

**********************

بـارِ دیگـر  بپـا گشته محشر         در غـمِ جـانگـدازِ  پیـامبـر

آسمـان سر به سر  شد  سیه ­پوش         هر مسلمان  زنـد  سینه و  سر

در عـزا جملـۀ ماسـوا  شـد         رحلـت خـاتـم الانبیـا شـد

**********************

در مدینـه شـده شوری  بر پا         غم نشستـه به دامـانِ زهـرا

در عـزایِ جگـرسـوزِ احمـد         ناله­ گـر شـد دلِ پیـر و بُرنـا

شیون از جـانِ آلِ عبـا شـد         رحلـت خـاتـم الانبیـا شـد

**********************

زین عزا  هر مَلَک دل غمین است         مرثیـه­ خوان و ماتم نشین است

وا  اَسف­گـو خلایق  از  این غم        خون­چکان دیدۀ  مسلمین است

بر سر و سینه  دستِ  عزا شد         رحلـت خـاتـم الانبیـا شـد

**********************

حضرت فاطمـه بـا صد افغان         شد بـه  بالیـنِ بابش  پریشان

کرده بـر قامتـش رختِ  ماتم         ناله ­اش شد روان سویِ کیوان

بیتِ زهرا چو ماتـم سـرا شد         رحلـت خـاتـم الانبیـا شـد

**********************

شد علی  قدَّش از  غم خمیده          سیلِ اشکش روان از دو دیده

رویِ بـالیـنِ ختـمِ رسـولان         نالـه­ هـا از جگـر  برکشیـده

زار و  نـالان دلِ مرتضـی شد         رحلـت خـاتـم الانبیـا شـد

**********************

شد حسن زین مصیبت به  زاری         با دو صد آه و بـا بـی قـراری

با حسیـن میـوۀ جـانِ  زهـرا         گوشه­ ای   می­کنـد  سوگواری

ناله ­ها  از زمین  بر سمـا شـد         رحلـت خـاتـم الانبیـا شـد

**********************

بارالهـا  بـه حـقِّ پیـامبــر        حاضرین را به بخشا به محشر

صالحه اندر این سوگ و  ماتم         نوحه­ گر گشتـه با دیـدۀ تـر

دستِ ماتـم بـه سر آشنا شد         رحلـت خـاتـم الانبیـا شـد

**********************

حضرت محمّد ، امام حسن و امام رضا (ع) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

می­گُدازد جگرم بابا، ز داغِ تو، ز داغِ تو          بی­کس و نوحه­ گرم بابا ، ز داغِ تو، ز داغِ تو

***************

بابا ، جـانِ منِ خستـه  به قربانت          کُن نظر لحظه­ ای  بر دخترِ  نالانت

می­گـدازد دلم از غصّـۀ هجرانت          تیره گشته سحرم بابا ، ز داغِ تو ، ز داغِ تو

***************

بـابـا ، دوریِ رویت دَهَـد آزارم          چشم بُگشا و  ببین دیدۀ خونبارم

بی تو در دارِ فنـا، خسته و بی یارم          چون کمان شد کمرم بابا ، ز داغِ تو ، ز داغِ تو

***************

چشم بگشا که خلایق همه نالانند          در سماوات، مَلَک، زار و پریشانند

حَسَنین رختِ عزا بر تن و  گریانند          بین چسان ناله­ گرم بابا، ز داغِ تو، ز داغِ تو

***************

بی تو  ای آیتِ یکتا ، چه کند زهرا          دل­ غمین، مضطر و تنها ، چه کند زهرا

در عزایِ تو بـه دنیـا، چه کند زهرا          خون چکد از بصـرم بابا ، ز داغِ تو ، ز داغِ تو

***************

ای مدینه ، دِگَرت بی­کس و تنهایی          روز و شب ناله­ کُنان با دلِ زهرایی

همنـوایِ علـی و عتـرتِ طاهایـی          خاکِ غم شد به سرم بابا ، ز داغِ تو ، ز داغِ تو

***************

آه بـابـا شده حیدر ز غمت نالان           کعبه و زمـزم و مَشعَر ز غمت نالان

عترت و مُصحَـفِ داور ز غمت نالان           شده نیلی به برم بابا ، ز داغِ تو ، ز داغِ تو

***************

بـارالهـا بـه دلِ غمـزدۀ  زهـرا           روزِ محشر نظری کُن  ز کرم بر ما

صالحه نوحه­ سرا  شد  به دلی شیدا           بین که با چشمِ تَرَم بابا، ز داغِ تو، ز داغِ تو

***************

 

حضرت محمّد ، امام حسن و امام رضا (ع) - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

شد بپـا شـور و نوا ،  در عزای مصطفی          گریه کُـن بر حسن و   بر  غریبیِّ رضـا

***********

رحلت نـور خـدا  ختـمِ رسـولان آمد          باز ، عالَـم همه در  نالـه و  افغـان آمد

هر مَلَک زین غمِ جانسوز ، پریشان آمد          نالـۀ پیر و جوان ، شده راهـی به سمـا

***********

دیده بر بسـت، از  این دارِ فنا پیغمبـر         دلِ مخلوق، پریشـان و  شده پر ز شرر

قدسیان ناله­ گـر و دست مصیبت بر سر          مضطـر و سینه ­زنـان ، گشته خیلِ انبیا

***********

حضرت فاطمـه  در تعـزیـۀ بابِ کُبـار         در جنان خونجگر و خسته و افسرده و زار

نوحه­ گر باشد و داد از کف خود صبر و قرار         ز غم و  نـالـۀ  او  محشـری گشتـه بپا

***********

چه کند فاطمه زین  غصّـه که آمد سویش         گاه از  بهـرِ پـدر  لطمـه زند بر رویش

گاه گریـد به رضـا گَه به مَـهِ دلجویش         گَـه کُنـد آه و فغـان بر حسینِ سرجدا

***********

زهر کین زد شرر و سوخت روانِ حسنش         گشـت پرپر ز  جفـا تازه گُلِ  یاسمنش

خاک غم بر سر و شد رختِ مصیبت به تنش         شده صدپاره جگـر ،  حسن از زهرِ جفا

***********

هان ای شیعه تو با فاطمه غمخواری کُن         حضرتش را تو  در این سوگ و عزا  یاری کُن

همنـوا  بـا  همـۀ  آلِ ­عبـا  زاری  کُـن         بر سـر و سینـه بـزن،ز غم و داغِ رضا

***********

بارالهـا بـه دل و حـالِ حـزیـنِ زهـرا         کُن عنایـت ز کَـرَم  بر همـۀ اهـلِ عزا

صالحـه زین غمِ جانسوز شده نوحه­ سرا         گرید از سـوزِ جگـر ، بر غریب ­الغُـرَبـا

***********

 

حضرت قاسم - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

افتاده ­ام به میدان ، در زیرِ سُمِّ اسبان               ادرکنی ای عموجان، ادرکنی ای عموجان

***************

کی می­شود بیایی ، گیری مرا به دامان                ادرکنی ای عموجان، ادرکنی ای عموجان

***************

عمّو بیـا کنـارم این  لحظه­ های آخر              تا از زمین بگیری  نعش مرا تو در بر

چون یاسمین زیبا ،شد قاسم تو پرپر              سویم بیا شتابان، تا در تنم بُوَد جان، ادرکنی

***************

عمّو من آرزویی ،  در دل دگر ندارم               جز شوقِ دیدنِ تو ، شوری به سر ندارم

از دوریِ تو اینک ،جز چشمِ تَر ندارم                در حسرتِ نگاهت، شد عمرِ من به پایان، ادرکنی

***************

عمّو بیا که دشمن ، بنشسته در بَرِ من               خنجر گرفته در کف ، خواهد بُرَد سرِ من

ترسم کِشد به محشر ، دیدارِ آخرِ من               بر مَقتَلم گُذر کن، ای شاهِ تشنه ­کامان، ادرکنی

***************

بازآ دَمی کنارم ، زخمم فزون به تن بین                پرپر تنِ عزیزت، چون لاله در چمن بین

در عشقِ تو فدایی، قربانیِ حَسن بین                خورشیدِ آلِ طاها، در خون شده چه پنهان، ادرکنی

**************

عمّو بیا نظر کُن ، صدپاره پیکـرم را              یکدم بِنِه به زانو، از خاک و خون سرم را

از مرگِ من خبر کُن ، غمدیده  مادرم را                بشکسته استخوانم ، زیرِ سُمِ ستوران، ادرکنی

***************

از کودکی عمو­جان، عشقت به جان خریدم                  مِهر و محبّتت را ، در سینه پروریدم

طعمِ خوشِ شهادت در راهِ تو چشیدم                بَه بَه از این سرانجام، چون در رَهَت دهم جان، ادرکنی

***************

یا رب بـه آهِ قاسـم ، نورِ دلِ پیامبر               فرما عنایتی بر، اهلِ عـزا به محشر

شد صالحه در این غم ، محزون و دیده­ای تَر                  جانم شود فدایت ، ای سرورِ شهیدان، ادرکنی

***************

 

حضرت قاسم - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

افتاده­ ام در خاک و خون ،  ای نور چشم مصطفا     

    پیشم بیـا بهـر خـدا ، پیشم بیـا بهـر خـدا

**************

دارم بـه دل ایـن آرزو  ، بـار دگـر بینم تو را         پیشم بیـا بهـر خـدا ، پیشم بیـا بهـر خـدا

**************

عمّو بیا بنگر چسان، نعشم به خون شد غوطه­ ور       در زیر سُـمِّ مرکبـان  ، بر قاسمت فرمـا نظـر

جانم رسیده بر لبـان  ،  گردیده حالم محتضر    

     بازآ کنـارم تا شود  ،  قاسم به دامانت فدا ،  پیشم بیا بهر خدا

**************

عمّـو بـه قربـان تو بـادا جـانِ فرزنـدِ حسن        رفتم دگـر از این جهـان، آماده کُن بهرم کفن

پرپر به خونم کُن نظر ، چون شاخه­ ای از نسترن      

  دیگـر نبینی قاسمت ،  اندر میان خیمه ­ها، پیشم بیا بهر خدا

**************

عمو چو گلها غوطه­ ور  ، گشتم میانِ موجِ خون        از سُـمِّ اسـبِ کوفیان ، آمد به لب جانم کنون

یکدم رهایـی ده مرا ، از چنگ این خصم زبون    

    جانم شود قربـان تو ، ادرکنی یابن ­المُرتضا، پیشم بیا بهر خدا

**************

عمّو بیـا صدپـاره تن ،  این یاس خوشبویـت ببین         هنگـام رفتن آمده  ، خورشیـد نیکویت ببین

پامـال سُـمِّ مرکبـان ، این سَروِ دلجویت ببین    

    تا یک نفس دارم تو را ، هرگـز نمی­سازم رها، پیشم بیا بهر خدا

**************

عمّـو بیـا تـا بـر نَهَـم  ، سر بر سـرِ زانوی تو       این لحظه­ هـای آخریـن، بینـم دوباره روی تو

از شوقِ دیدارت شده  ، چشمم به راه و سوی تو   

    بنگر ز خونِ دل کنون ، بستم حنا بر دست و پا، پیشم بیا بهر خدا

**************

از بهـرِ قربـانـی شدن ، عمّـو کشیـدم انتظار       بـودم امیـد و آرزو  ، تا جـان کُنـم بهرت نثار

در راه عشقِ پاکِ تو  ،  باشد شهـادت افتخـار    

    کی می­شود بار دگـر ، بینم دمی روی تو را ،پیشم بیا بهر خدا

**************

بازآ در آغوشم بگیـر  ،  این لحظه ­های واپسین      تا جان سپـارم در بَـرَت  ، اندر رَهِ جـان­ آفرین

هر شیعه باشد تا جزا ، در سوگِ جانسوزم غمین    

  شد صالحه نوحه­ سرا ، با ناله و آه و نوا ، پیشم بیا بهر خدا

**************

حضرت قاسم - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

به خون فِتاده ­ام میان میدان، اَدرکنی عموجان   

         بیا به بین به لب رسیده­ ام جان ، اَدرکنی عموجان

***************

دَمـی عمـو  به رَس بـه فریـادِ من            بیـا ز خیمـه ­گــه بـه امـدادِ مـن

ز مـرحمـت  نمـا دَمـی  یــادِ من           رهـان مرا ز چنگ قوم عدوان، ادرکنی

***************

در این زمـان  و  لحظـه­ هـای آخـر          بیا تـو غـرقِ خون  تنـم را بنگــر

ز تیـغِ کیـن شـدم چو گلهـا پرپر           فراق تو به دل نباشد آسان ، ادرکنی

***************

بیـا عمـو دمـی  تـو احـوالـم بین           ز سُـمِّ مرکبـان تـو پـامـالـم بین

شهــادت و  فـروغِ  اقبــالَـم بین           ز خیمه­ گـه بیا برم شتابان ، ادرکنی

***************

تمـام هستـی­یَـم شَـوَد قربـانـت            بیـا کـه سـر نَهَـم  سَـرِ دامـانـت

بـه جـان و دل خـریـده­ ام فرمانت            وفا نموده ­ام به عهد و پیمان ، ادرکنی

***************

تو را به حال خستـه من می­خوانـم            به حالی دلشکستـه من می­خوانـم

به خاک و خون نشسته من می­خوانم            ز تشنگی به لب رسیده ­ام جان ، ادرکنی

***************

بـه عشـقِ تو گـذر کنـم از جـانم             مـن آن فــدائـیِ  رَهِ  جـانـانــم

چو شیـرِ شَـرزِه در صَـفِ میدانـم             تو باشی چون پدر مـرا به دوران ، ادرکنی

***************

الهـی  حَـقِّ نـور چشــم حیــدر            به حـاضـریـن نظـر  نما  در محشر

صالحه  زین عـزا  بـه قلبی مضطـر            نوحه­ گری کند به چشم گریان ، ادرکنی

***************

حضرت قاسم - استاد محمد علی صالحه شوشتری ( مهدی آبادی )

 

شـده  پـامــالِ  ستــوران   بـدنــم          ای عمـو ادرکنــی ،  ای عمـو ادرکنـی

************

آمــده ، زخــمِ  فــراوان بـه  تـنــم           ای عمـو ادرکنــی ،  ای عمـو ادرکنـی

************

ای عموجان دَمی  از جنگ به فرمای درنگ          که به زیـرِ سُـمِ اسبـان نفسم آمده تنگ

مرگ را می­نگـرم بر گلویِ من زده چنگ           پرپرم بین چو گُـل اندر چمنم ،  ای عمو ادرکن

************

رس به فریـادم و  بر  نالـه و آهم به  نگر           تنِ صدپـاره بر ایـن خاکِ سیاهـم به نگر

لاله­ گون گشته ز خون روی چو ماهم به نگر           بین به چنگال و کفِ اهرمنـم، ای عمو ادرکنی

************

ای عمو وقت جدایی است ، خدا حافظ تو           از جهان گاهِ رهایی است  ،  خدا حافظ تو

قاسمت کرب و بلایی است، خدا حافظ تو           گر چه سخت است ز تو دل به کَنَم ،  ای عمو ادرکنی

************

گر چه رخسارِ من از  خونِ دلم رنگین است          جان سپـردن  به رَهِ عشق تو بس شیرین است

بهـرم این یک هنر و آرزوی دیرین است           بُد شهادت چو عسل در دهنم ، ای عمو ادرکنی

************

ای خوشـا آیی و گیـری سـرِ من بر دامن          از رهِ لطـف سخن گویی  عموجان  با من

تا شود با  نِگَهَـت دیـدۀ جانـم  روشـن           جانفشانِ سرِ کویِ تو منم ، ای عمو ادرکنی

************

بهرِ تو این دلِ سرگشته ،  عمو شد بی تاب           قاسمت را تو در  این لحظـۀ آخـر دریاب

شده پامـالِ ستـوران تنِ من  روی تُراب           در چمنـزارِ تو چون یاسمنم،  ای عمو ادرکنی

************

چه کُنـم گـر که نیایی و  نه بینـم رویت            چه کُنـم گـر نه نشینم به دَمی پهلویت

زار و ناکـام دهـم جـان و  روم از کویت            نور چشمان و عزیز حسنم، ای عمو ادرکنی

************

بارالهـا  بـه حـقِ  قاسـمِ  نیکـومنظـر          کُن عنایت تو  بر این  اهل عزا  در محشر

صالحه نوحه ­سرایـی کُنَـد از  سوزِ جگـر            غیرِ نامِ تو  به لب دَم نزنم ،  ای عمو ادرکنی

************